| Καλλιτεχνική ανυπακοή |
|---|
|
Σάτιρα και εύστοχο πολιτικό σχόλιο δεν είναι ο γυάλινος κόσµος τού τηλεοπτικού τσαντιριού. Μέσα στον Οκτώβριο που πέρασε, µε µια δυσάρεστη γεύση καµένου και στοµαχικής αδιαθεσίας από τα προεκλογικά και µετεκλογικά ξεκατινιάσµατα στα τηλεοπτικά παράθυρα, βρέθηκα σε µια έκθεση νέων καλλιτεχνών που λειτούργησε σαν µια αναπάντεχη εισροή καθαρού αέρα και µ’ έβγαλε αυτοµάτως από την προηγούµενη µίζερη διάθεση. Δεν µιλάω για καµιά πολυδιαφηµισµένη έκθεση της µόδας. Μιλάω για την έκθεση των πτυχιακών εργασιών των φοιτητών τής Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή τα παιδιά εκθέτουν τα έργα τους για τρεις µέρες στους χώρους τής Α.Σ.Κ.Τ. στην οδό Πειραιώς. Ο κοινός παρονοµαστής πίσω από πολλά έργα ήταν η ανησυχία για τον κόσµο που ζούµε και το µέλλον του, η πικρή σάτιρα για την παντοδυναµία των µέσων. Χωρίς να θέλω να αδικήσω κανέναν, και λόγω περιορισµένου χώρου, θα σταθώ σε τρεις φοιτητές που ξεχώρισα, µε µοναδικό κοινό στοιχείο το έντονα πολιτικό τους σχόλιο, τοποθετηµένο είτε πίσω από τη σάτιρα είτε πίσω απ’ την απαραίτητη προσωπική τους τρέλα, την οποία είχαν την τόλµη να υποστηρίξουν, να παρουσιάσουν µε αξιοπρέπεια και, κυρίως, να τη φτάσουν στα άκρα. Πρόκειται για τους Γιώργο Σπυρόπουλο, Σταµάτη Λάσκο και Χαρά Κολαΐτη, τελειόφοιτους του Γ’ Εργαστηρίου Ζωγραφικής τής Α.Σ.Κ.Τ. Ο Γιώργος Σπυρόπουλος εκθέτει σχέδια επιβλητικών διαστάσεων (3.60 x 2.70 τα περισσότερα), που απεικονίζουν τεράστια ζώα να κατασπαράσσονται από πλήθη µικρών ζώων και ζωυφίων, παραδοµένα σαν τον Γκιούλιβερ στο έλεος των Λιλιπούτειων. Ο εξαιρετικός σκιτσογράφος τού 19ου αιώνα Γκρανβίλ χρησιµοποίησε τις µορφές των ζώων για την αιχµηρή σάτιρα της αστικής κοινωνίας τής εποχής του, έτσι ώστε σε συνδυασµό µε το άψογο κλασικό του σχέδιο να αποτελέσει σηµαντική επιρροή για τα µεταγενέστερα κόµικς καθώς και για τους σουρεαλιστές. Έτσι και τα εντυπωσιακά καλοσχεδιασµένα έργα τού Γιώργου, ενώ χειρίζονται µε άνεση τις αναλογίες στις µεγάλες διαστάσεις, και ενώ τα µεγάλα θηλαστικά - ηγέτες τού ζωικού βασιλείου καταρρίπτονται από τους πολυπληθείς µικρούς στρατούς, διατηρούν όλη την κοµψότητα του κλασικού σχεδίου, ενώ ταυτόχρονα αποπνέουν τη ζωντάνια και την αδιάκοπη κίνηση του κινουµένου σχεδίου. Στη διπλανή αίθουσα, τα επίσης µεγάλων διαστάσεων έργα του Σταµάτη Λάσκου αντιστέκονται στον κακό φωτισµό και δείχνουν ακόµα πιο υποβλητικά. Εδώ ξετυλίγεται ένα σκοτεινό παραµύθι σαν αυτά τού Τιµ Μπάρτον. Εναλλάσσοντας το ασπρόµαυρο σχέδιο και το χρώµα, ο Σταµάτης αγιογραφεί ένα ανατρεπτικό κόµικ, επινοεί ιερατικές φιγούρες που φέρουν ανάµεικτα σύγχρονα σύµβολα µαζί µε παραδοσιακά, κάθε λογής ανθρώπους τής εκκλησίας (φανταστικής ή πραγµατικής) µε παράξενα βλέµµατα, εφιαλτικά πρόσωπα χωρίς µάτια, που το βλέµµα τους, όµως, σε ακολουθεί παντού. Ο Σταµάτης ζωγραφίζει τους µυστήριους αυτούς µικρούς ιερείς του ακόµα και στα πρόχειρα ξύλινα χωρίσµατα που οριοθετούν τον αχανή εκθεσιακό χώρο, τα οποία αύριο µπορεί να αντικατασταθούν ή να βαφτούν, αλλά µε την ταπεινότητα της έστω µεταµοντέρνας αυτής αγιογραφίας και την άνεση που του δίνει το πολύ καλό του σχέδιο αδιαφορεί προκλητικά για την τύχη τους. Οι κιτς αφίσες στο προαύλιο της Α.Σ.Κ.Τ., µε τις φωτογραφίες σέξι λαϊκής τραγουδίστριας σε ανάλογες πόζες, µας πληροφορούν: «Άννα Γούλα - Η πρέσβειρα του ξεφαντώµατος», στο κλαµπ Κωλοσέο, το ω µε ωµέγα! Ακολουθώντας τις αφίσες κατεβαίνουµε στον σκοτεινό υπόγειο χώρο τής Σχολής, όπου προβάλλονται σε video wall από την εκποµπή «O-BEY» (λογοπαίγνιο µε το “obey”: υπακούω) τού καναλιού «MUD» (λάσπη) τα βιντεοκλίπ τής τραγουδίστριας Άννας Γούλα, κατά κόσµον Χαράς Κολαΐτη. Η Χαρά Κολαΐτη είναι πολυτάλαντη νέα καλλιτέχνις, η οποία χρησιµοποιεί όλες τις γνώσεις και τα ταλέντα της (µαθήµατα χορού, τραγουδιού, σπουδές ζωγραφικής) σε ένα άρτια ενορχηστρωµένο «One Woman Show», που αποτελεί και την πτυχιακή της εργασία. Η Χαρά επινοεί και πραγµατικά κατασκευάζει την λαϊκοπόπ τραγουδίστρια Άννα Γούλα: και µόνο µε το όνοµα που τής δίνει κάνει εξαρχής σαφή τη θέση της και την άποψή της για τη σηµερινή τηλεόραση και το lifestyle που αυτή επιβάλλει, προδιαθέτοντάς µας για σκληρή και εις βάθος σάτιρα, πέρα απ’ την πλάκα. Η ίδια σκηνοθετεί, παίζει, τραγουδάει, σκηνογραφεί, γράφει τη µουσική και τους στίχους των τραγουδιών, και µε την πολύτιµη βοήθεια των φίλων της (εξαιρετικοί και ως ηθοποιοί) στήνει µια πολύ δυνατή παράσταση, προσεγµένη µέχρι την τελευταία λεπτοµέρεια. Ακόµα και στις αφίσες τής εν λόγω καµπάνιας έχουν δουλευτεί έξυπνα όλες οι λεπτοµέρειες. Από την απόλυτα ταιριαστή σκηνοθεσία και το ύφος τής φωτογράφησης, µέχρι την ανάλογη κιτσάτη γραµµατοσειρά. Το «παιδί τού µόχθου», όπως αυτοαποκαλείται η Άννα Γούλα στους στίχους των τραγουδιών της, ξεδιπλώνει τη ζωή της µέσα από τα βιντεοκλίπ. Γίνεται η λαοφιλής τραγουδίστρια µε τα στρας και τα ψηλά τακούνια της, αλλά πονάει την Ελλάδα, προσεύχεται γι’ αυτήν στην Παναγιά, τραγουδάει γι’ αυτήν µε ουίσκι και καπνό ενόσω εµείς παρακολουθούµε µε γέλιο και συγκίνηση, και µε φόντο πάντα το γαλάζιο και το λευκό τής πατρίδας κατεβαίνει µέχρι και στις εκλογές –«Vote for Anna»– χωρίς όµως ποτέ να ξεχνάει από πού ξεκίνησε –της το θυµίζουν άλλωστε κάθε µέρα τα παιδιά των φαναριών. Στην επόµενη αίθουσα το styling αλλάζει δραµατικά. Βαρύτιµες κορνίζες µε ασπρόµαυρες φωτογραφίες τής Μαρίας Κάλλας από λαµπερά ενσταντανέ τής καριέρας της, προσωπικά αντικείµενα της Κάλλας κοµψά σκηνοθετηµένα, µας οδηγούν στην αίθουσα προβολής της δραµατικής ταινίας «Μαρίκα για πάντα». Μόνο που πρόκειται και πάλι για τη Χαρά Κολαΐτη που εδώ υποδύεται, µε µεγάλη πειστικότητα, τη Μεγάλη Ντίβα. Το «Μαρίκα για πάντα» είναι µια ασπρόµαυρη ταινία µικρού µήκους, πιστή στο ύφος τής εποχής της, όπου αφηγείται ένα καταδικασµένο love story, ένα κοµψό µελό αλµοδοβαρικού χιούµορ όπου κρατάει καλά τις ισορροπίες µεταξύ σάτιρας και δράµατος, µε µια πολύ καλή σκηνοθεσία και ερµηνείες. «Μια υπερπαραγωγή τής Σπάγκος Φίλµς που δεν σας υπόσχεται τίποτα», όπως αναγράφεται στη ζωγραφισµένη στο στιλ των ’60s, διά χειρός Χαράς, γιγαντοαφίσα τού έργου. Μόνο που η Χαρά, όπως και ο Γιώργος και ο Σταµάτης, µάς υπόσχεται πάρα πολλά. |
| Αρχική κείμενα :: Εκτύπωση :: E-mail |
