| «Από πού κι ως πού µετανάστες;» |
|---|
|
Μια νέα γενιά Ελλήνων διεκδικεί µε πάθος και αισιοδοξία την πατρίδα της. Σύµφωνα µε πρόσφατα στοιχεία τού Υπουργείου Εσωτερικών, στη χώρα µας 80.860 παιδιά µεταναστών που ανήκουν στην ηλικιακή οµάδα από 0 µέχρι 18 ετών κατέχουν ισχύουσα άδεια παραµονής. Σύµφωνα µε άλλα στοιχεία που προέρχονται από το Ινστιτούτο Παιδείας Οµογενών και Διαπολιτισµικής Εκπαίδευσης (υπόκειται στο Υπουργείο Παιδείας) 93.325 παιδιά αλλοδαπής καταγωγής φοιτούσαν στην πρωτοβάθµια και δευτεροβάθµια εκπαίδευση τη σχολική χρονιά 2005-2006. Αν προσθέσουµε και τα 30.050 παιδιά που σύµφωνα µε τα στοιχεία τού ΥΠΕΣ έχουν άδεια παραµονής αλλά λόγω ηλικίας δεν πάνε ακόµη στο σχολείο, τότε τα πράγµατα φαίνονται τουλάχιστον τραγικά… Από τα 125.000 περίπου παιδιά µεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα πάνω από 40.000 δεν έχουν καν χαρτιά… Χωρίς άδεια παραµονής βρίσκονται και αρκετοί νέοι που έχουν γεννηθεί ή µεγαλώσει στη χώρα µας και χώρα τους. Η αλήθεια είναι ότι η Πολιτεία δεν έχει δώσει την προσοχή που χρειάζεται στο θέµα. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια µάλιστα δεν υπήρχε σαφές νοµικό πλαίσιο για τη µετάβαση των παιδιών των µεταναστών στην ενήλικη ζωή. Σήµερα τα παιδιά των µεταναστών που αποφοιτούν από το ελληνικό σχολείο έχουν ένα χρόνο για να βρουν δουλειά, αλλιώς καθίστανται «παράνοµοι µετανάστες». Η διαδικασία αυτή µετατίθεται κατά µερικά χρόνια για τα παιδιά που εισάγονται στα ελληνικά πανεπιστήµια ή συνεχίζουν τις σπουδές τους σε άλλες αναγνωρισµένες από το κράτος εκπαιδευτικές δοµές. Είναι όµως αυτό αρκετό; Σύµφωνα µε πρόσφατα στοιχεία τής Eurostat, το ποσοστό ανεργίας των νέων στην Ελλάδα, κατά το τρίτο τρίµηνο του 2007, ήταν 22,6%, γεγονός που µας δίνει µια ακόµη θλιβερή πρωτιά στην Ευρώπη των 27. Πάνω από δύο στους δέκα νέους στη χώρα µας δεν εργάζονται ή είναι θύµατα της ανασφάλιστης - αδήλωτης εργασίας. Σε αυτό το περιβάλλον, όµως, για κάποιους είναι ακόµα πιο σηµαντικό να βρουν δουλειά. Παιδιά που έζησαν όλη τους τη ζωή στην Ελλάδα έχουν την υποχρέωση να βρουν δουλειά γιατί αλλιώς θα απελαθούν στην πατρίδα των γονέων τους. Αν τα καταφέρουν, έχουν την υποχρέωση να µη µείνουν ποτέ άνεργοι. Η παραµονή τους στη χώρα εξαρτάται από τα ένσηµα που θα συµπληρώνουν κάθε χρόνο. «Τότε κατάλαβα ότι θεωρούµαι ξένη...» Η Μαρία, µε γονείς από την Κένυα, διηγείται µια ιστορία: «Πριν από µερικά χρόνια, µαθήτρια Λυκείου, ήµουν σε ένα λεωφορείο µε τις συµµαθήτριες µου. Σε µια στάση µπήκε µέσα ένας αστυνοµικός και φώναξε: “‘Έλεγχος, όλοι οι ξένοι να κατέβουν για να ελέγξουµε τα χαρτιά τους”. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σηµασία, δεν εννοούν εµένα, σκέφτηκα. Οι συµµαθήτριές µου µε κοίταξαν. Τότε συνειδητοποίησα ότι κι εγώ ήµουν ξένη και κατέβηκα από το λεωφορείο…». Η Μαρία, µαζί µε άλλα παιδιά τής δεύτερης γενιάς µεταναστών, αποφάσισε να κινητοποιηθεί για να δηµοσιοποιήσει το πρόβληµά της. Κάθε δεύτερη Κυριακή 20 περίπου παιδιά τής δεύτερης γενιάς µεταναστών µαζεύονται στα γραφεία τού Ελληνικού Φόρουµ Μεταναστών για να συζητήσουν τα θέµατα που τους αφορούν και να προγραµµατίσουν δράσεις. Καταλύτης για τη δηµιουργία τής οµάδας των παιδιών τής δεύτερης γενιάς µεταναστών υπήρξε η επιτροπή πρωτοβουλίας «Όχι στο Ρατσισµό από την Κούνια». Σε αυτή συµµετείχαν έτσι κι αλλιώς νέοι «δεύτερης γενιάς», αλλά µέχρι σήµερα δεν είχαν καταφέρει να οργανωθούν. Με τον καιρό όµως κατάλαβαν ότι για τα προβλήµατά τους καλό είναι να µιλούν οι ίδιοι. Εµπειρία από συλλογικές δράσεις δεν είχαν. Έχουν όµως το σηµαντικότερο: βιώνουν καθηµερινά το πρόβληµα. Καθένας και καθεµιά έχουν πολλές ιστορίες να διηγηθούν. Κοινός παρονοµαστής, ο παραλογισµός... Πώς προσδιορίζονται; Το «δεύτερη γενιά µεταναστών» δεν τους πολυαρέσει. «Από πού κι ώς πού µετανάστες;» λένε. Αφού ποτέ δεν αποφασίσαµε να γίνουµε µετανάστες. Απλώς είτε γεννηθήκαµε εδώ από γονείς µετανάστες είτε µας έφεραν σε ηλικία που σίγουρα δεν θα µπορούσαµε να έχουµε λόγο. Τελικά, µετά από κουβέντα, συµφωνούν. «Δεύτερη γενιά µεταναστών» για να καταλαβαίνει ο κόσµος ποιοι είναι. Φτιάξανε και blog για να δηµοσιοποιήσουν τα αιτήµατά τους και το εξηγούν: «Δεύτερη γενιά, δηλαδή τα παιδιά των µεταναστών που γεννήθηκαν ή ήρθαν στην Ελλάδα σε πολύ µικρή ηλικία και δεν γνώρισαν άλλη πατρίδα πέραν της Ελλάδας» (http://www.secondgeneration07.blogspot.com/). Συζητούν τα αιτήµατά τους. Θέλουν να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια για να τελειώσουν τα προβλήµατά τους. Αλλά και σε αυτό υπάρχουν επιφυλάξεις… Ο Γεράσιµος είναι απαισιόδοξος. Θεωρεί ότι τη στιγµή που η ελληνική Πολιτεία δεν δίνει άδειες παραµονής στα παιδιά των µεταναστών είναι άκαιρο να ζητήσουν την ελληνική ιθαγένεια. Θα ήταν πιο λογικό να ζητήσουν αόριστη άδεια παραµονής ή τουλάχιστον ευνοϊκότερους όρους για την άδεια παραµονής. Ο Εµιάς συµφωνεί: «Και τι έγινε που γεννηθήκαµε εδώ, και τι έγινε που τελειώσαµε το ελληνικό σχολείο; Δεν είµαστε ίδιοι γι’ αυτούς. Δεν θα γίνουµε ποτέ ίδιοι. Αυτό το χρώµα δεν αλλάζει µε τίποτα». Δείχνει τα χέρια του. Είναι από την Αφρική… «Εγώ θέλω να έχω άδεια παραµονής στη χώρα που να βγαίνει έγκαιρα, να µπορώ να ταξιδέψω στο εξωτερικό και να µη στήνοµαι στους ουρές κάθε χρόνο». Η παρέα αντιδρά. Δεν θέλουµε τίποτα λιγότερο από τα δικαιώµατά µας. Είναι δικαίωµά µας να πάρουµε την ελληνική ιθαγένεια. Πριν από λίγο καιρό ο Νίκος πήγε στον δήµο για να υποβάλλει τα δικαιολογητικά για ανανέωση της άδειάς του. Του είπαν ότι τα χαρτιά του έχουν πρόβληµα και ότι θα έπρεπε να πάει στη Νιγηρία για να τα φτιάξει. «Μα δεν έχω πάει ποτέ στη Νιγηρία», τους είπε. «Ευκαιρία να πας», του απάντησαν. Τελικά όλοι συµφωνούν: «Θα διεκδικήσουµε όλα τα δικαιώµατά µας. Δεν ξέρουµε πόσο θα διαρκέσει ο αγώνας µας, αλλά κάποια στιγµή θα δικαιωθούµε». Στην παρέα είναι και ο µικρός Πωλ που έχει έρθει µε τον αδερφό του. Γι’ αυτά τα παιδιά αξίζει να αγωνίζεσαι... Οι εξελίξεις... Στην ηµερήσια διάταξη της συνάντησης υπάρχει και ενηµέρωση για τις εξελίξεις. Πριν από λίγο καιρό ο Βαγγέλης Βενιζέλος συνάντησε δυο εκπροσώπους τής οµάδας, συζήτησε µαζί τους και κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή για το θέµα τής δεύτερης γενιάς. Η απάντηση του Υπουργείου ήταν για ακόµα µια φορά αρνητική. Αφού αναφέρεται στις ισχύουσες διατάξεις για την πολιτογράφηση και µετά από µια µικρή αναφορά στην «κατοχύρωση» των δικαιωµάτων τους, καταλήγει: «Όσον αφορά, τέλος, το υφιστάµενο νοµικό πλαίσιο, η Υπηρεσία µας κρίνει ότι είναι επαρκές και συνάδει µε τις γενικές αρχές και διακηρύξεις των ευρωπαϊκών και διεθνών οργάνων και θεσµών, χωρίς ωστόσο να αποκλείει οποιαδήποτε ουσιαστική πρόταση τροποποίησης, η οποία θα µελετηθεί µε τη δέουσα προσοχή». Αυτό το «χωρίς ωστόσο να αποκλείει οποιαδήποτε ουσιαστική πρόταση τροποποίησης» αφήνει µια χαραµάδα ελπίδας. Έτσι κι αλλιώς τα παιδιά είναι αποφασισµένα ότι ο αγώνας τους είναι δύσκολος. Κάποια από αυτά έχουν ήδη υποβάλει αίτηση για πολιτογράφηση και έχουν πληρώσει το παράβολο των 1.500 ευρώ. Θέλουν όµως να αγωνιστούν για τους υπόλοιπους… Η κινητοποίηση δεν σταµατά. Κάθε βδοµάδα όλο και κάποιος δηµοσιογράφος ζητά πληροφορίες για να αναδείξει το θέµα. Πριν από λίγες µέρες εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον τηλεοπτικού καναλιού που θέλει να το αναδείξει, το ίδιο συνέβη και µε ένα γυναικείο περιοδικό. Στο πρόγραµµα είναι και η διοργάνωση µιας συζήτησης µε τη συµµετοχή εκπροσώπων των κοµµάτων. Συγκέντρωση υπογραφών Τα παιδιά δεν ανήκουν σε κανένα κόµµα. Είναι τόσο πολιτικοποιηµένα όσο και οι άλλοι συνοµήλικοί τους. Όταν τους ρωτάς τι θα ψήφιζαν αν είχαν το δικαίωµα, δεν έχουν έτοιµη την απάντηση. «Θα ψηφίζαµε αυτούς που θα µας βοηθήσουν» είναι ο µέσος όρος των απαντήσεων. Οι πιο έµπειροι φοβούνται το «καπέλωµα». Αντιδρούν στην ιδέα ότι κάποιοι θα εκµεταλλευτούν την πρωτοβουλία τους. Από την άλλη ξέρουν ότι κάθε πολιτικός, δηµοσιογράφος ή οποιοσδήποτε άλλος που θα πειστεί για το δίκαιο των αιτηµάτων τους είναι κέρδος για τον κοινό σκοπό. Η «παρέα» απαρτίζεται από νέους από τη Νιγηρία, την Αλβανία, την Κένυα, την Ουγκάντα, τον Άγιο Δοµήνικο, τις Φιλιππίνες, το Κονγκό και εννοείται ότι είναι ανοικτή σε οποιονδήποτε θέλει να συµµετάσχει. Στόχοι για το επόµενο χρονικό διάστηµα είναι η δηµιουργία τού πρώτου συλλόγου για τη δεύτερη γενιά µεταναστών και η συγκέντρωση όσο το δυνατόν περισσότερων υπογραφών για την καµπάνια «Όχι στο Ρατσισµό από την Κούνια», καθώς και η κατάθεσή τους στους αρµοδίους. Ήδη, τελείως αθόρυβα, έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 5.000 υπογραφές (χειρόγραφες και ηλεκτρονικές). Περισσότερες πληροφορίες για την προσπάθεια και τα αιτήµατα των παιδιών µπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο: www.kounia.org για την καµπάνια και τις υπογραφές www.secondgeneration07.blogspot.com (το blog της οµάδας) www.diavatirio.net (ειδήσεις και νοµοθεσία για µετανάστες στην Ελλάδα). |
| Αρχική κείμενα :: Εκτύπωση :: E-mail |
