Περιοδικό Γαλέρα - Ο Διόνυσος ξεκίνησε από περιπτεράς!

Ο Διόνυσος ξεκίνησε από περιπτεράς!

Ένα πεισµατάρικο κίνηµα πολιτών χαλάει το -βακχικών διαστάσεων- όργιο καταπατήσεων που έχει στηθεί στον λόφο τού Φιλοπάππου. Τον Ιούλιο του 2005, η οικογένεια Κανέλλου, που νοίκιαζε επί 40 χρόνια κατ’ ανάθεσιν το καφενείο στον Λουµπαρδιάρη, δεν υπέγραψε ανανέωση του συµβολαίου της µε την ΕΤΑ ΑΕ και το καφενείο έκλεισε. Στις 11 Φεβρουαρίου 2008, το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών ακύρωσε οικοδοµική άδεια για επισκευή εσωτερικών χώρων που είχε δώσει το 2004 η Πολεοδοµία Αθηνών στον «Διόνυσο», το γνωστό εστιατόριο για κυβερνητικούς καλεσµένους στου Φιλοπάππου, ακριβώς απέναντι από την Ακρόπολη. Πίσω από αυτά τα φαινοµενικά ασήµαντα γεγονότα, κρύβονται πιπεράτες ιστορίες «τουριστικής ανάπτυξης» που έχουν απ’ όλα, αλλά ξεχωρίζουν σε ένα: εδώ παίζει σκληρή µπάλα ένα δυναµικό κίνηµα κατοίκων. Ο «Διόνυσος» ανήκει στα ακίνητα του ΕΟΤ που διαχειρίζεται η Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης ΕΤΑ ΑΕ. Οµοίως και το καφενείο στον Λουµπαρδιάρη, το «Αναπαυτήριο», όπως το ’λεγε ο δηµιουργός του Δηµήτρης Πικιώνης. Στην ιστοσελίδα τής ΕΤΑ ΑΕ διαβάζουµε ότι αυτά τα ακίνητα είναι τουριστικές υποδοµές που αναπτύχθηκαν τις δεκαετίες ’60 και ’70 και ότι στην εποχή τους ήταν καινοτοµίες που ενσάρκωναν τα αρχιτεκτονικά οράµατα εµπνευσµένων ανθρώπων. Τέτοιοι άνθρωποι, για την περιοχή, ήταν ο Δηµήτρης Πικιώνης µε τα έργα Ακροπόλεως-Φιλοπάππου και ο Σάββας Κονταράτος που συµµετείχε στην ανέγερση του «Διονύσου». Ήταν... Σήµερα είναι για πούληµα σε χονδρέµπορους. Και τα δύο κτίρια βρίσκονται σε χώρους που απαλλοτριώθηκαν τη δεκαετία τού ’50 για να γίνουν πλατείες. Ειδικά ο «Διόνυσος» βρίσκεται σε χώρο έκτασης 13 στρεµµάτων που απαλλοτριώθηκε το 1957 για άλσος και πλατεία, δηλαδή σε χώρο που βάσει τού ΓΟΚ είναι κοινόχρηστος και δηµοτικός, του Δήµου Αθηναίων, και όχι δηµόσιος. Ίσως όχι τυχαία, ο Δήµος Αθηναίων ποτέ δεν συµπεριέλαβε αυτόν τον χώρο στα περιουσιακά του στοιχεία, πράγµα που αποκάλυψε το κίνηµα κατοίκων. Πιστός στην παράδοση, ο κ. Νικήτας Κακλαµάνης αργοπορεί να τον εντάξει, παρ’ όλο που το ’χουν ζητήσει νοµοτύπως οι κάτοικοι και η Δηµοτική Παράταξη «Ανοιχτή Πόλη». Και γιατί δεν είναι τυχαία αυτή η «τρύπα» στα περιουσιακά στοιχεία τού Δήµου Αθηναίων; Εδώ έχουµε µιαν «αναπτυξιακή» ιστορία ξεδιάντροπων καταπατήσεων από «σκληρούς» παίχτες. Πρώτος και καλύτερος καταπατητής, το Ελληνικό Δηµόσιο, ο ΕΟΤ, σε πρώτη φάση, και το υπουργείο Πολιτισµού των κκ Βενιζέλου και Ζαχόπουλου, σε δεύτερη. Δεύτερος, οι ενοικιαστές τού «Διονύσου» που µε την προσωνυµία «Διόνυσος-ΖΟΝΑR’S ABEE» ή άλλη νοικιάζουν τον χώρο χωρίς πλειοδοτικό διαγωνισµό από το 1962. Εννοείται, το Δηµόσιο (διάβαζε υπουργεία Τουριστικής Ανάπτυξης και Πολιτισµού) και ο Δήµος βαστάνε φανάρι στη ΖΟΝΑR’S ABEE... Όπως βαστούσαν φανάρι στις καταπατήσεις και τους βανδαλισµούς της οικ. Κανέλλου στον Λουµπαρδιάρη. Δώσε κλώτσο να γυρίσει, λοιπόν... Έχει και πλοκή και πλάκα! Εκεί γύρω στο 1960, έτσι γούσταρε ο ΕΟΤ (και ο «γέρος» Καραµανλής) και χωρίς άδεια έκτισε τον «Διόνυσο» και διαµόρφωσε εξαιρετικά τον διπλανό χώρο στάθµευσης µέσα στον κηρυγµένο αρχαιολογικό χώρο που προοριζόταν για άλσος και πλατεία. Ήδη την διετία ’57-’59 είχαν γίνει τα Έργα Ακροπόλεως-Φιλοπάππου τού Δηµήτρη Πικιώνη, δηλαδή η διαµόρφωση του Άη Δηµήτρη Λουµπαρδιάρη, τα λιθόστρωτα, το πράσινο και, βέβαια, το «Αναπαυτήριο». Την άλλη όψη τής ιστορίας την είπαµε ήδη, το ’φερε ο Θεός της Ελλάδας και ανέλαβαν την δουλειά άνθρωποι µε γνώσεις και µεράκι. Το 1962 νοικιάστηκαν και τα δύο σε διαφορετικές εταιρείες. Καπάκι άρχισε και η γκρίνια, και δι’ αιτήσεων να µεγαλώσει ο «Διόνυσος». Η Αρχαιολογική Υπηρεσία αντιστεκόταν σθεναρά και δεν έγιναν επεκτάσεις εκτός ελαχίστων. Αξίζει εδώ να παραθέσουµε το σκεπτικό τού Εφόρου Ακροπόλεως κ. Δοντά που συστηµατικά εµπόδιζε τις επεκτάσεις τού «Διονύσου»: «...ήδη η ανέργερσις περιπτέρου έχει τραυµατίσει ικανώς την πλαγιάν του ιστορικού λόφου Φιλοπάππου, ...ως εκ τούτου η προσθήκη και ετέρων εγκαταστάσεων εις την εν λόγω περιοχήν θέλει, όπως είναι ευνόητον, να προκαλέση πρόσθετον ασχηµίαν και αλλοίωσιν εις τον ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους και πλήρους ιστορικών αναµνήσεων τούτον λόφον» (ΥΠΠΟ/ΑΡΧΑΙΟΤ/Α/Φ03/19433/1645 /31.5.1973). Τον ίδιο καιρό, ο κ. Κανέλλος, που είχε στενή σχέση µε την «Μεγάλη Βρεττάνια», τζάµωσε το «Αναπαυτήριο» για να µεγαλώσει τον εκµεταλλεύσιµο χώρο. Ο Πικιώνης διαµαρτυρήθηκε, αλλά ο κ. Κανέλλος του επέδειξε υπογραφές πελατών που υποστήριζαν ότι το αλλοιωµένο κτίριο ήταν καλύτερο από το αρχικό! Το 1995 αρχίζει το δεύτερο και πολύ χειρότερο κύµα καταπατήσεων του αρχαιολογικού και δηµοτικού κοινόχρηστου χώρου πρασίνου. Η οικ. Κανέλλου καταπατά ένα στρέµµα στην Πνύκα, πίσω ακριβώς από το καφενείο, το στρώνει µε πλαστική µοκέτα, το περιφράσσει, βάζει ροζ οµπρέλες και τραπέζια και το διαθέτει για δεξιώσεις µε µουσική και φαγητό... έτσι στην ψύχρα, στον αρχαιολογικό χώρο τής Πνύκας, κολλητά στα γραφεία των αρχαιολόγων (αυθαίρετα βέβαια και αυτά...). Η ΖΟΝΑR’S ABEE, πάλι, συνάπτει συµβόλαιο ενοικίασης µε τον ΕΟΤ, όπου περιγράφονται οι επεκτάσεις που θα γινόντουσαν µε την προϋπόθεση ότι θα αδειοδοτούνταν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και την Πολεοδοµία. Η ΖΟΝΑR’S ABEE δεν χασοµέρησε µε άδειες. Από το 1995 και µέχρι το 2003 έκτιζε αυθαίρετα. Έσκαψε τον λόφο, πράγµα που ισοδυναµεί µε λαθρανασκαφή, και έφτιαξε έναν τερατώδη πλέον «Διόνυσο» διπλάσιο του αρχικού που, επίσης χωρίς άδεια, φιλοξενεί και βιοτεχνία catering φάτσα κάρτα στην Ακρόπολη. Η Εφορεία Ακροπόλεως, ο Δήµος και η Πολεοδοµία έκαναν ότι δεν έβλεπαν, δηλαδή ολόκληρος ο κρατικός µηχανισµός έκανε πλάτες στην «τουριστική ανάπτυξη» αλά ZONAR’S ABEE. Οι µόνοι που µήνυσαν τους Κανέλλους και τον «Διόνυσο» για τις αυθαιρεσίες τους ήταν οι κάτοικοι, αυτοί που ο κ. Ζαχόπουλος αποκάλεσε σε συνεδρίαση του ΚΑΣ τον Οκτώβρη του 2007 «αλήτες» και «ανθρώπους του Νεάντερταλ» γιατί εµπόδισαν τους αρχαιολόγους να πάρουν τον Φιλοπάππου από την πόλη. Αυτό το αντιαναπτυξιακό στόρι σε λίγο... Εν τω µεταξύ, µε τους Ολυµπιακούς Αγώνες του 2004 και τα έργα ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων τής Αθήνας, το Υπουργείο Πολιτισµού, το 2001, έκανε τον δηµοτικό χώρο στον «Διόνυσο» «δώσε και µένα µπάρµπα». Κρατήστε λογαριασµό: Πρώτον, ξήλωσε τον καταπληκτικό χώρο στάθµευσης και έφτιαξε, µε ευρωπαϊκά κονδύλια (!!!), εκτρωµατική αποβάθρα για τα πούλµαν τής Ακρόπολης. Δεύτερον, έκτισε... τουαλέτες ακριβώς στην πλαγιά που διαφέντευε ο Δοντάς. Τρίτον, µε ψευδή δήλωση µηχανικού ότι ο χώρος είναι δηµόσιος (ενώ είναι, όπως είπαµε, δηµοτικός) έκτισε πωλητήριο αντιγράφων που λειτουργούν ιδιώτες µε µυστήρια σχέση µε το ΥΠ.ΠΟ. Τέταρτον, περιέφραξε τον Φιλοπάππου καταπατώντας περίπου έξι στρέµµατα από τα 13 τού κοινόχρηστου χώρου. Η περίφραξη είναι διακαής πόθος τής Εφορείας Ακροπόλεως και των υπεύθυνων για τον λόφο αρχαιολόγων κκ Όλγας Βογιατζόγλου και Καλλιόπης Λαζαρίδη. Την πλασάρουν ως το µοναδικό µέσο προστασίας τού χώρου από καταπατήσεις. Κουβέντα για το γεγονός ότι η περίφραξη καταπατά κοινόχρηστο χώρο και αφήνει απέξω τα αυθαίρετα του ΥΠ.ΠΟ., δηλαδή το πωλητήριο και την αποβάθρα λεωφορείων. Εννοείται, η περίφραξη δεν έθιξε ούτε τρίχα από τις καταπατήσεις που µε την ανοχή τους έκανε ο «Διόνυσος» και η οικ. Κανέλλου. Οι πολίτες αντιδρούν Κι ενώ ο χορός των καταπατήσεων από το ΥΠ.ΠΟ. και τους ιδιώτες καλά κρατούσε, προέκυψε αυτό που δεν περίµεναν: ένα αποφασισµένο κίνηµα κατοίκων! Κατοίκων από τις γύρω γειτονιές που έχουν τον λόφο για ανάσα τους. Ο λόφος ήταν πάντα ανοιχτός, ένα µε τις γειτονιές. Οι κάτοικοι συντήρησαν τη βλάστηση. Τα σχολεία τους πήγαιναν εκδροµή εκεί. Γενιές ζήσαν τα ερωτικά τους σκιρτήµατα εκεί. Κοπάνες, βόλτες οικογενειακές και µη, φεγγαράδες εκεί. Αλλά το ΥΠ.ΠΟ. είδε τον λόφο σαν τόπο απορρόφησης Ολυµπιακών κονδυλίων. Με µπροστάρισσα την Εφορεία Ακροπόλεως, βάλθηκε να τον κλείσει και να τον γεµίσει µε άχρηστες γιγαντιαίες τσιµεντοκατασκευές, τις οποίες σχεδίαζε να παραχωρήσει για εκµετάλλευση σε ιδιώτες. Ο λόφος, στα πλαίσια της «αξιοποίησης / ανάπτυξης / ανάδειξης», θα τσιµεντωνόταν και θα µετατρεπόταν σε τυπικό αρχαιολογικό χώρο µε εισιτήριο και τους γνωστούς περιορισµούς εισόδου και χρήσης. Θα παίρναν τον λόφο από την πόλη... Τον Νοέµβριο του 2002, οι κάτοικοι σε µαζική λαϊκή συνέλευση απεφάσισαν ότι ο λόφος δεν θα κλείσει και έριξαν µέρος τής περίφραξης. Από τότε έχουν περάσει 5,5 χρόνια και οι γειτονιές βράζουν. Ο λόφος δεν έκλεισε και ιδιώτες δεν έχουν βάλει χέρι. Οι κάτοικοι άνοιξαν όλα τα θέµατα που αφορούν τον λόφο και, βέβαια, τις καταπατήσεις της οικ. Κανέλλου, του «Διονύσου» και του ΥΠ.ΠΟ. Ξεκίνησαν την άνοιξη του 2004 µε καταγγελίες στην Πολεοδοµία τού Δήµου Αθηναίων, την Υπηρεσία Δασών Αττικής και την Εφορεία Ακροπόλεως. Η οικ. Κανέλλου έκρινε ότι δεν τους συνέφερε η πίεση που ασκούσαν οι κάτοικοι και δεν ξανανοίκιασαν το «Αναπαυτήριο». Ο «Διόνυσος», όµως, έπαιξε σκληρό παιχνίδι. Έτσι, η Εφορεία Ακροπόλεως, µε υπογραφή τής Εφόρου κ. Χωρέµη, απάντησε στους κατοίκους ότι λίγο πολύ κάνουν τα µάτια τους πουλάκια και δεν συµβαίνει τίποτε. Όταν όµως σε λίγες µέρες ήρθαν τα έγγραφα από τις άλλες δηµόσιες υπηρεσίες που την ενηµέρωναν για τις καταγγελίες των κατοίκων, έσπευσε να καταγγείλει και αυτή στην Πολεοδοµία κάποιες από τις επεκτάσεις. Η πλάκα είναι ότι η απάντηση στους κατοίκους και η καταγγελία έχουν διαφορά 10 ηµερών. Από την άλλη, η Πολεοδοµία, µε τον υπάλληλο του τµήµατος αυθαιρέτων κ. Αλέξανδρο Βαρθαλίτη, καθυστερούσε την αυτοψία. Όλο το καλοκαίρι του 2004 οι κάτοικοι πηγαινοερχόντουσαν µεταξύ Πολεοδοµίας και ΕΟΤ όπου βρήκαν τα (πραγµατικά εξαιρετικά) αρχιτεκτονικά σχέδια του «Διονύσου». Παρέδωσαν αντίγραφα στην Πολεοδοµία για να έχει µέτρο σύγκρισης. Δηλαδή, έκαναν την δουλειά τής Πολεοδοµίας. Ώσπου, τον Οκτώβρη του 2004, η Πολεοδοµία έδωσε άδεια στον «Διόνυσο» για εσωτερικές επισκευές. Μάλιστα! Εκκρεµούσαν καταγγελίες ιδιωτών και δηµοσίου και η Πολεοδοµία έδωσε άδεια για επισκευές χωρίς να κάνει αυτοψία, στηριζόµενη σε σχέδια που της κατέθεσε ο καταγγελόµενος «Διόνυσος»! Εννοείται, τα σχέδια αυτά περιελάµβαναν όλα τα αυθαίρετα. Εδώ ήταν το κόλπο. Τα αυθαίρετα είχαν πλέον πάρει την τζίφρα τής Πολεοδοµίας, την οποία η ίδια η Πολεοδοµία στη συνέχεια την προέταξε ως τετελεσµένο στους κατοίκους! Αυτοί στράφηκαν στο Σώµα Ελεγκτών τής Δηµόσιας Διοίκησης που ζήτησε τον Νοέµβριο του 2004 από την τότε δήµαρχο κ. Μπακογιάννη την πειθαρχική τιµωρία τού υπαλλήλου που ανέβαλε την αυτοψία. Το αίτηµα αυτό «ξεχάστηκε» µέσα στον φάκελο του «Διονύσου», όπου το ψάρεψαν από καπρίτσιο της τύχης οι κάτοικοι το 2006. Αυτήν την άδεια ακύρωσε το 2008 το Διοικητικό Εφετείο της Αθήνας. Η δικαστική αυτή νίκη που επέτυχαν οι κάτοικοι µε την επιµονή τους αφήνει έκθετο το Υπουργείο Πολιτισµού και τον Δήµο Αθηναίων. Πληρώνει και σώνει Το Υπουργείο Πολιτισµού και η Εφορεία Ακροπόλεως πρέπει να εξηγήσουν πώς ο «Διόνυσος» «ξέσκισε» στην κυριολεξία τον αρχαιολογικό νόµο. Και δεν µπορεί το Υπουργείο εκ των υστέρων να αδειοδοτήσει τα αυθαίρετα, διότι προσκρούει σε γνωµοδότηση του Νοµικού Συµβουλίου του Κράτους. Ταυτόχρονα, οι κάτοικοι έχουν ζητήσει από τον υπουργό Πολιτισµού και το ΚΑΣ να γίνει αυτοψία στον «Διόνυσο». Αυτό το είχαν ζητήσει και το 2005 από την Εφορεία Ακροπόλεως. Είχαν εισπράξει σιγή. Αργότερα, ήλθε στα χέρια των κατοίκων η αλληλογραφία τής Εφόρου κ. Χωρέµη µε την προϊσταµένη της αρχή που τα εξηγούσε όλα. Δεν µπορούσε να τα πει καλύτερα η κα Χωρέµη (Α’ ΕΠΚΑ 6459/01-11-2005): «Θεωρούµε αδιανόητο να εγκαλείται από ιδιώτη µια δηµόσια υπηρεσία (Α’ ΕΠΚΑ) γιατί δεν προσέφυγε εναντίον της άλλης (ΕΟΤ), για ένα τόσο νοµικά σύνθετο και πολύπλοκο θέµα, κυβερνητικού ενδιαφέροντος»! Είναι ενδιαφέρον και το πώς εννοεί το έργο του ο δηµόσιος υπάλληλος. Οι αρχαιολόγοι τής Α’ ΕΠΚΑ κκ Α. Χωρέµη, Κ. Λαζαρίδη και Ο. Βογιατζόγλου είχαν καθήκον να προασπιστούν τον αρχαιολογικό χώρο και δεν το έκαναν. Έχουν επιστρατεύσει ΜΑΤ (συνέχεια), κλούβες (συνέχεια), ΚΑΣ, ΥΠ.ΠΟ., Σύλλογο Αρχαιολόγων, φιλικά διακείµενα ΜΜΕ, έχουν εξωθήσει τους αρχαιοφύλακες στο να γίνουν χαφιέδες για να πάρουν τον Φιλοπάππου από τους κατοίκους. Για τους κατοίκους υπερ-δραστήριες και µε κάλυψη από το «κυβερνητικό ενδιαφέρον», για τον «Διόνυσο» και την οικ. Κανέλλου τσιµουδιά. Μένει να δούµε αν η µετά τους κ. Ζαχόπουλο, Καραµανλή κ.λπ. ηγεσία τού ΥΠ.ΠΟ., ο υπουργός κ. Λιάπης και ο ΓΓ κ. Δραβίλλας, τρέφει και αυτή ξεχωριστό ενδιαφέρον για τον «Διόνυσο» και για το είδος τής «ανάπτυξης / αξιοποίησης» των αρχαιολογικών χώρων και βιοτόπων τής Ελλάδας που αυτός σηµατοδοτεί. Οι καταγγελίες των κατοίκων είναι στα χέρια τους. Δήµος Αθηναίων: άραγε πόσες καταδίκες τής Πολεοδοµίας χρειάζονται ο κ. Κακλαµάνης και ο Αντιδήµαρχος Πολεοδοµίας για να αποφασίσουν ότι τα αυθαίρετα της ZONAR’S ABEE είναι κατεδαφιστέα; Γιατί η Πολεοδοµία πάλι κάνει νερά. Οι κάτοικοι επανήλθαν το 2007 µε νέα καταγγελία, απαριθµώντας ένα προς ένα τα αυθαίρετα του «Διονύσου». Ο γνωστός υπάλληλος της Πολεοδοµίας, που έχει υποπέσει σε πειθαρχικό παράπτωµα, έκοψε στον «Διόνυσο» ένα πρόστιµο για κάποιες από τις επεκτάσεις. Δηλαδή, πληρώνει και σώνει ο «Διόνυσος»! Αυτό όµως είναι αδύνατον χωρίς την άδεια του υπουργού Πολιτισµού, που δεν µπορούν, όπως είπαµε πιο πάνω, να την πάρουν ποτέ. Μόνο κατεδαφιστέες είναι οι αυθαιρεσίες τού «Διονύσου» και σε αυτήν την απόφαση θα οδηγηθεί η Πολεοδοµία από τους κατοίκους, θέλει δεν θέλει. Να γιατί ο Δήµος Αθηναίων, που θα γκρέµιζε τετράγωνα για να κάνει πάρκα..., αρνείται µε πείσµα να συµπεριλάβει στα περιουσιακά του στοιχεία έναν ελεύθερο χώρο που του ανήκει. Γιατί έχει µέσα πολλά αυθαίρετα «ισχυρών» καταπατητών. Γιατί γνωρίζει ο Δήµος ότι αν εγγραφεί η περιουσία αυτή στα αρχεία του, τότε θα ανακύψουν εκτός από τα λερωµένα τού «Διονύσου» (που ανακύπτουν ανεξάρτητα βάσει του αρχαιολογικού νόµου) και τα αυθαίρετα του ΥΠ.ΠΟ. και θα έχουµε δηµοτικό ενδιαφέρον εναντίον κυβερνητικού ενδιαφέροντος και ιδιωτών... σχιζοφρένεια, δηλαδή! Όσον αφορά το «Αναπαυτήριο», µετά την οικειοθελή αποµάκρυνση της οικ. Κανέλλου, η Α’ ΕΠΚΑ το ζήτησε από τον ΕΟΤ για να το κάνει εντευκτήριο του Συλλόγου Αρχαιολόγων, αλλά δεν το πήρε. Για την ώρα, το αριστούργηµα αυτό που ο Πικιώνης οραµατίστηκε να λειτουργεί σαν λιτό καφενείο για όλους (και όχι µόνον για την κάστα των αρχαιολόγων ή όποιων άλλων), κινδυνεύει από το σαράκι και την υγρασία. Στο άµεσο µέλλον, κινδυνεύει από ληστρικές αναπτυξιακές επιχειρήσεις. Ως είπαµε, το ιδιαίτερο σε αυτήν την ιστορία είναι το πεισµατάρικο κίνηµα κατοίκων που το εννοεί: το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και οι κοινόχρηστοι χώροι πρασίνου στους πολίτες τής Ελλάδας και όχι στους «αναπτυξιακούς» καταπατητές, δηµόσιους ή ιδιωτικούς.

Αρχική κείμενα :: Εκτύπωση :: E-mail