| Εγχειρίδιο χρήσης |
|---|
|
του Γιώργου Μπαζίνα Χάρτης προς την κάλπη Ένας πολύτιµος οδηγός επιβίωσης για τις εικονικές πραγµατικότητες που προηγούνται αλλά και έπονται των εκλογών.  Σκίτσο του Altan. Περίληψη της υπόθεσης Κάθε τέσσερα χρόνια ο ελληνικός λαός καλείται να επιβεβαιώσει τα γκάλοπ, τις απόψεις έγκριτων δηµοσιογράφων, και τα συµβόλαια των κορυφαίων εθνικών εργολάβων. Τα τέσσερα χρόνια µπορούν να γίνουν και δύο όταν συντρέχουν λόγοι εθνικού συµφέροντος, µια έννοια που έχει αγρίως κακοποιηθεί, σοδοµηθεί και διαποµπευθεί κατά συρροή. Στην προκειµένη περίπτωση εθνικό συµφέρον εκρίθη από τον παρόντα πρωθυπουργό η παράδοση της εξουσίας στον αντίπαλό του, για να αποδείξει ότι είναι εξίσου ανίκανος να κυβερνήσει, µε την ελπίδα να επανέλθει συντόµως στην επαναδιεκδίκηση της εξουσίας. Τα κόµµατα – Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά Και τα δυο µεγάλα κόµµατα, τα επονοµαζόµενα και «εξουσίας», έχουν επικεφαλής δυο εξίσου απρόθυµους ηγέτες. Κανείς από τους δυο δεν διεκδίκησε µε ισχυρή πεποίθηση την αρχηγία του κόµµατός του, και οι δυο –ασθενούς χαρακτήρος– έπεσαν θύµατα πιεστικών παρενοχλήσεων φίλων, γνωστών και οικογενειακού περιβάλλοντος –ναι, µαµά– προκειµένου να αναλάβουν το µαγαζί του µπαµπά, ο ένας, του άτεκνου θείου, ο άλλος, και απροθύµως συρόµενοι έκατσαν σε ευκωλοπροσάρµοστες καρέκλες εξουσίας. Όπως γλαφυρότατα περιέγραψε ο Βύρων Πολύδωρας, άλλος µεγάλος πολιτικός άνδρας που έλαµψε στο ελληνικό πολιτικό στερέωµα µε αγλαϊσµούς εξόχων ανοησιών, «ποινήν εκτείουν», ένα είδος τιµωρίας που συναντάται συχνότατα σε επώνυµες πολιτικές οικογένειες. Σε αντίθεση µε τους πραγµατικά ενδιαφερόµενους να ασκήσουν και να ξεσκίσουν την υπέρτατη εξουσία, αυτή η πουτάνα αρνείται να τους κάτσει, τους στέλνει σε παρακατιανές. Δείτε τον Βενιζέλο! Έχει αγριέψει το µάτι του από τη στέρηση. Δείτε τον Σουφλιά. Τον έχει βαρέσει στ’ αυτιά. Δείτε την Ντόρα! Αυτή γιατί χαµογελάει; Α, ναι, περιµένει τη σειρά της. Και ίσως είναι η µόνη που πραγµατικά θέλει το µαγαζί του µπαµπά. Τα υπόλοιπα κόµµατα φαίνονται ενδιαφέρουσες ιατρικά περιπτώσεις που δεν παύουν να µε εκπλήσσουν προσωπικά. Το (ή ο) ΛΑΟΣ µοιάζει µε κακό ανέκδοτο, προσφερόµενο να γίνει χώρος συνεύρεσης Χρυσαυγιτών και γκέι επωνύµων. Ο αρχηγός του έχει µια πολύ παράξενη αντίληψη τού πατρίς – θρησκεία – οικογένεια, αλλά παραµένει αταλάντευτα ρατσιστής και ξενοφοβικός, γνωρίζοντας ότι επενδύει κερδοφόρα στην πιο απωθητική πλευρά µεγάλης µερίδας Ελλήνων. Ο ΣΥΡΙΖΑ/ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ δεν γνωρίζει τι θέλει και δεν θα ησυχάσει αν δεν το αποκτήσει, µε επιφανέστερο παράδειγµα τον σύντροφο Αλαβάνο. Η ηγεσία του ΚΚΕ παραµένει τιµηµένα πιστή και αµετακίνητη στις θέσεις που κληρονόµησε προ αµνηµονεύτων ετών, φοβούµενη ότι αν κινηθεί υπάρχει κίνδυνος να αποκαλυφθεί ότι κρύβει από κάτω της µια από καιρό νεκρή ιδεολογία. Τα άλλα ΚΚΕ (µε πρόθεµα ή επίθεµα) έχουν πεθάνει προ πολλού, αλλά δεν το γνωρίζουν. Στις τάξεις τους πάντα υπήρχαν γενναίοι άνθρωποι, τώρα έχουν αποµείνει µόνο δεινόσαυροι, συγγενείς και φίλοι. Τέλος οι Οικολόγοι φαίνεται να έχουν γίνει του συρµού, αλλά γεννούν σε πολλούς ανάµεικτα συναισθήµατα. Γίνονται συχνά αντιπαθείς όταν µιλούν οι ίδιοι, συµπαθείς όταν τους επιτίθενται οι άλλοι. Συµπρωταγωνιστές Συµπρωταγωνιστές των γνωστών πολιτικών ηρώων είναι µερικοί εξέχοντες δηµοσιογράφοι. Οι σηµερινοί εξέχοντες δηµοσιογράφοι είναι συνήθως δηµοσιογράφοι που εισπράττουν πολλαπλώς από πολλές θέσεις εργασίας. Απαραιτήτως θα βρείτε την ασώµατο κεφαλή τους 8-9 στην οθόνη της τηλεόρασης να εκθέτει εµβριθώς τις απόψεις της περί πάντων. Ιδιαιτέρως λαµβάνουν πόντους εγκυρότητας όσοι είναι και ιδιοκτήτες, εκδότες, διευθυντές εφηµερίδων και ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών σταθµών. Συµβατική υποχρέωσή τους, ως βαθυστόχαστοι αναλυτές, είναι να ειρωνεύονται τον ΣΥΡΙΖΑ, να υποµειδιούν µε τους Οικολόγους, και να αποκαλούν τον κ. Καρατζαφέρη «Κύριε Πρόεδρε!» µε µεγάλη εγκαρδιότητα. Το εύρος των απόψεών τους κυµαίνεται από απροκάλυπτες ανοησίες και µεθοδευµένη διαστρέβλωση µέχρι λογικοφανείς σκέψεις και µετριοπαθείς απόψεις που γαρνίρουν το κύριο πιάτο της εγκεκριµένης πληροφόρησης. Χαρακτηριστικό παράδειγµα, για να γίνει κατανοητή η κλίµακα των προαναφερόµενων (που µπορούν να συνυπάρχουν αρµονικά στο ίδιο δελτίο ειδήσεων), είναι από τη µια µεριά ο Ιωάννης-Βαπτιστής Πρετεντέρης (τη βρίσκω να αναφέρω το πλήρες official όνοµά του) και από την άλλη ο Παύλος Τσίµας, δηµοσιογράφος που χαίρει εκτίµησης αριστεροδεξιόθεν. Πολλοί πιστεύουν ότι υπάρχει µεγάλη διαφορά ανάµεσα στον Ιωάννη και τον Παύλο. Μη σας παρασύρουν τα νευρικά τικ, τα σουφρώµατα των χειλιών και το ενοχληµένο ύφος του Ιωάννη. Δεν είναι σίγουρο ότι δείχνει απαξίωση για τους άλλους. Ενδεχοµένως πρόκειται απλώς για προβλήµατα δυσκοιλιότητας ή επώδυνων αιµορροΐδων. Από την άλλη, το πράο ύφος του Παύλου, η µειλιχιότης που τον χαρακτηρίζει, µπορεί να είναι απλώς ένα προσωπείο που φοράει µπροστά στους πλούσιους αστούς µε τους οποίους είναι αναγκασµένος να συναγελάζεται. Μέσα του, ενδεχοµένως, βράζει το πάθος της επανάστασης ή της επιθυµίας για καλή ζωή –δεν είναι τόσο µακριά το ένα από το άλλο όσο φαίνεται. Πάντως, ορισµένοι κακοπροαίρετοι τον χαρακτηρίζουν βούτυρο για να γλιστρά ευκολότερα η πρετεντέρεια µεθόδευση. Ενδιαµέσως µπορούµε να συναντήσουµε ενδιαφέρουσες περιπτώσεις, όπως τον ιδιοκτήτη, εκδότη, ρεπόρτερ, και θιασάρχη ενός καθηµερινού ειδησεογραφικού φρηκ-σοου Νίκο Χατζηνικολάου, ο οποίος φαίνεται ότι είναι και ο µόνος που το διασκεδάζει πραγµατικά καθώς έχει την εξουσία και την έξη να προσβάλλει και να επιτιµεί on air τους δηµοσιογράφους υπαλλήλους του που παρεκκλίνουν της εγκεκριµένης γραµµής του. Όλοι τους είναι µια µεγάλη οικογένεια Όλο και πιο συχνά επανέρχεται στο µυαλό µου η ιδέα πως, στην πραγµατικότητα, όλοι τους είναι µια µεγάλη οικογένεια. Οι περισσότεροι εκ των επιφανών πολιτικών, εγκρίτων δηµοσιογράφων, επιτυχηµένων επιχειρηµατιών και λοιπών κοινωνικώς καταξιωµένων στην πραγµατικότητα δεν έχουν πολλά πράγµατα να χωρίσουν. Το αντίθετο: είναι πολλά αυτά που τους ενώνουν. Τα παιδιά τους πηγαίνουν στα ίδια καλά σχολεία, κυκλοφορούν στους ίδιους χώρους, κατοικούν σε εξίσου καλές γειτονιές, πηγαίνουν στα ίδια καλά µαγαζιά. Τώρα, αυτές µπορεί να είναι ατεκµηρίωτες σκέψεις και αποτέλεσµα πικρίας ενός ανθρώπου που µετράει τα ψιλά στην τσέπη του, αλλά παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι είµαι υποχρεωµένος να καταθέσω αυτές τις σκέψεις γιατί έρχονται και επανέρχονται επιµόνως στο µυαλό µου, και µου δηµιουργούν στοµαχικά προβλήµατα. Διαβάζω, ας πούµε: «Ετερόκλητη πολιτική σύναξη προχθές το βράδυ σε γνωστό ιταλικό εστιατόριο του Χαλανδρίου. Σε ένα µεγάλο τραπέζι καθόταν σύσσωµη η οικογένεια Παπανδρέου: η κυρία Μαργαρίτα Παπανδρέου, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, τα αδέλφια του µε τις συζύγους τους και τα παιδιά τους. Σε άλλο τραπέζι καθόταν ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρης παρέα µε τον πρώην βουλευτή της Ν.Δ. κ. Δ. Κωνσταντάρα (...) Οι υπόλοιποι πελάτες δεν ήταν επίσης τυχαίοι. Σε άλλο τραπέζι κάθονταν ο βουλευτής κ. Γ. Λιάνης µε τη σύζυγό του ηθοποιό Κοραλία Καράντη παρέα µε τη δηµοσιογράφο κυρία Όλγα Τρέµη και τον σύζυγό της, γνωστό καρδιολόγο, κ. Ν. Νικητέα. Παραδίπλα έτρωγε ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισµού κ. Ν. Κωνσταντόπουλος µε τη θυγατέρα του και σε µικρή απόσταση ο επιχειρηµατίας κ. Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος». Δεν θέλω να ενοχοποιήσω την αγάπη για καλό ιταλικό φαγητό ούτε την οικονοµική δυνατότητα να το απολαµβάνεις, και πιθανότατα είναι απλώς συµπτωµατικό, αλλά όταν οι συµπτώσεις συνεχίζονται κατά συρροή υποψιάζοµαι ότι πρόκειται πλέον για µια µεγάλη αγαπηµένη οικογένεια, έστω κι αν τους χωρίζουν επιµέρους διαφορές. Έτσι, αν πέρσι βρέθηκαν ενωµένοι στη χαρά και τις τελετές αποφοίτησης των γόνων τους ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Μιχάλης Λιάπης, ο Γιώργος Βουλγαράκης, ο Γεράσιµος Αρσένης µε την κ. Λούκα Αρσένη, ο Νίκος Χριστοδουλάκης µετά της Χαράς Φράγκου-Κωνσταντοπούλου, ο Αντώνης Σαµαράς, η Γιάννα και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Γιάννης Πρετεντέρης, και άλλοι λιγότερο επώνυµοι αλλά πολύ σηµαντικοί στη διατήρηση του κατεστηµένου κοινωνικού ιστού, φέτος ήρθε η σειρά άλλων να τιµήσουν την αποφοίτηση των τέκνων τους από το ίδιο καλό σχολείο. Χάρις στην «Espresso» µάθαµε ότι: «Όπως κάθε χρόνο, οι γόνοι των οικογενειών που πρωταγωνιστούν στον δηµόσιο βίο της χώρας µονοπώλησαν τα φλας των φωτογράφων. Ανάµεσά τους ξεχώρισε η Χριστίνα-Ιωάννα Βαληνάκη, κόρη του Υφυπουργού Εξωτερικών Γιάννη Βαληνάκη, η οποία πήρε έπαινο στο µάθηµα των Αρχαίων Ελληνικών, ο Ιωσήφ Βαρδινογιάννης, εγγονός του Σήφη Βαρδινογιάννη, και ο Θρασύβουλος Κοτσώνης, γιος του πρώην Υφυπουργού Υγείας της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ Θόδωρου Κοτσώνη. Στους αποφοίτους του 2009 διακρίναµε τον Ιωάννη Θεοδωρόπουλο, γιο του διευθύνοντος συµβούλου της εταιρείας Vivartia, την Αννα Κορασίδη, κόρη του γνωστού επιχειρηµατία Ανδρέα, την Κατερίνα Κυριακοπούλου, κόρη του πρώην προέδρου του ΣΕΒ και νυν προέδρου του Δ.Σ. της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Οδυσσέα Κυριακόπουλου, τον Στέφανο Γκαντόλφο, γιο της σκηνοθέτιδας Όλγας Μαλέα, και τη Μαρία Μπερνίτσα, η οποία εκφώνησε και ρητορικό γύµνασµα για το οποίο διακρίθηκε, κάνοντας υπερήφανο τον πατέρα της, πολύ γνωστό και επιτυχηµένο νοµικό. Ανάµεσα στα 296 παιδιά που κατέβηκαν τα σκαλιά του ιστορικού Μπενάκειου Διδακτηρίου, αντάλλαξαν χειραψία µε τον πρόεδρο του Κολλεγίου Dr. Rupp και ο Ελευθέριος Τρύφων, γιος του επιχειρηµατία Θόδωρου Τρύφωνα, ο Νικόλαος Γράτσος, γιος του εφοπλιστή Γιώργου Γράτσου, και ο Γιώργος Ζερίτης, γιος του γνωστού βιοµηχάνου Πάνου Ζερίτη». Δεν ξέρω, µπορεί εγώ να έχω γίνει λίγο παράξενος, αλλά µε κάνουν και ανησυχώ (και να ζηλεύω κατά κάποιον τρόπο) που όλοι αυτοί γνωρίζονται µεταξύ τους και τους συνδέουν κοινές αναµνήσεις και εµπειρίες που ποτέ δεν θα µοιραστώ ούτε εγώ ούτε µερικά εκατοµµύρια άλλοι. Όταν σκέφτοµαι όλους αυτούς τους ευκατάστατους γόνους νιώθω ότι έχουν καπαρώσει προ πολλού τις καλύτερες θέσεις στην πολιτική, στη δηµοσιογραφία, στην αγορά καλοπληρωµένης εργασίας και στις ξαπλώστρες στη Μύκονο. Μπορεί να έχω άδικο, αλλά νιώθω ότι δεν µετέχουµε της ίδιας ελληνικής παιδείας, και πολύ περισσότερο της ίδιας ελληνικής κοινωνίας, και δεν πρόκειται να συναντηθούµε ποτέ στην ουρά του ΙΚΑ, στο ταµείο ανεργίας ή στα εξωτερικά ιατρεία του Ευαγγελισµού, παρά µόνο αν έρθουν εκδροµή για να δουν τα αξιοθέατα της ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχει βέβαια µια µικρή πιθανότητα κάποιος από αυτούς να εκφράσει τάσεις για διάθεση ανατροπής της κατεστηµένης τάξης πραγµάτων. Είµαι σίγουρος όµως ότι µε µερικά Πρόζακ θα συνέλθει εγκαίρως. Ο συναγελασµός όλων αυτών µε κάνει εξίσου δύσπιστο και µε την πιθανότητα της αντικειµενικότητας της ασκούµενης δηµοσιογραφίας. Ανακαλύπτω στο δίκτυο και διαβάζω αναδροµικώς: «Ποντίκι» (7 Δεκ. 2006): «Τη χριστουγεννιάτικη Νέα Υόρκη απόλαυσαν αυτές τις ηµέρες οι εκλεκτοί του Ιδρύµατος Ωνάση –µεταξύ αυτών και πολλοί δηµοσιογράφοι, οι οποίοι εκλήθησαν να παρερευθούν στα εγκαίνια της έκθεσης µε τίτλο “Αθήνα-Σπάρτη: Από τον 8ο στον 5ο π.Χ. αιώνα”, που πραγµατοποιείται στην αµερικανική µεγαλούπολη από τις 5 Δεκεµβρίου. Στη δηµοσιογραφική αποστολή κυριαρχούν οι κυρίες, πολλές από τις οποίες είναι (και) σύζυγοι επιφανών δηµοσιογράφων. Μεταξύ αυτών, η Έλλη Στάη, η Βασιλική Παναγιωτοπούλου (Alpha, σύζυγος Θέµου Αναστασιάδη), η Αλεξία Κουλούρη (Αlpha, σύζυγος του Δηµήτρη Οικονόµου), η Αλεξία Τασούλη (Mega, σύζυγος του Δηµήτρη Μιχαλέλη, διευθυντή ειδήσεων του Alpha), η Σάντρα Μπακογιαννοπούλου (Το Βήµα, σύζυγος του Γιάννη Πρετεντέρη), η Αναστασία Παρετζόγλου (ΙΜΑΚΟ, σύζυγος του Πέτρου Ευθυµίου) και η Μαρία Θερµού (Το Βήµα). Μαζί τους, ο διευθυντής του “Εθνους” Γιώργος Χαρβαλιάς και ο Γιώργος Λαµπράκος (ΝΕΤ). Την ευθύνη για την φιλοξενία από πλευράς Ωνασείου την είχε η ‘Αννα Παναγιωταρέα, σύµβουλος Τύπου. (...) Την Κυριακή το πρωί, µε την αγορά της Νέας Υόρκης κλειστή, οι άνθρωποι του Ιδρύµατος Ωνάση προσέφεραν στους προσκεκληµένους το... καλύτερο. Νοίκιασαν ένα πούλµαν και τους µετέφεραν στο περίφηµο Γκούντµπερι Σόπινγκ Σέντερ, έναν πραγµατικό παράδεισο για τους καταναλωτές, όπου βρίσκονται τα καταστήµατα outlet όλων των µεγάλων επώνυµων εταιρειών ένδυσης και υπόδησης. Το πούλµαν τελικά αποδείχτηκε ότι χρειαζόταν (...) Η φιλοξενία ήταν τόσο πλουσιοπάροχη, που οι δηµοσιογράφοι σχολίαζαν ότι τα καλύτερα ταξίδια γίνονται µε το “Αρίστος Travel” –όπως χαϊδευτικά βάφτισαν το ‘Ίδρυµα Ωνάση. Τελικά, έχει (και) τα καλά της η δηµοσιογραφία». Η προεκλογική περίοδος Η προεκλογική περίοδος είναι στην πραγµατικότητα η προβολή µιας εικονικής πραγµατικότητας ανεκπλήρωτων υποσχέσεων που κανείς δεν πιστεύει κατ’ ουσίαν, πολλοί όµως ελπίζουν ότι υπάρχει µια ελάχιστη περίπτωση να πραγµατοποιηθεί κάτι από όλα. Σαν συναλλαγµατική χρεοκοπηµένης εταιρείας που κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι και όλοι τρέφουν µια αµυδρή ελπίδα ότι πιθανόν και να πληρωθεί στη λήξη της, ενώ γνωρίζουν ότι αυτό πρακτικά είναι αδύνατο. Επίσης, η προεκλογική περίοδος είναι µια χιλιοπαιγµένη ταινία που οι θεατές της το παρακολουθούν πάντα µε αγωνία και προσδοκία ότι πιθανόν αυτή τη φορά να έχει διαφορετικό τέλος. Αυτό το αφελές κοινό έχει πάρει το κωδικό όνοµα «εκλογικό σώµα» και αποτελεί µε τα σηµερινά δεδοµένα ένα πλειοψηφικό πακέτο του ονοµαζόµενου Λαού, στο όνοµα του οποίου οµνύουν άπαντες και κατ’ ευφηµισµόν αποκαλούν «Κυρίαρχο». Ο κυρίαρχος λαός Ο κυρίαρχος λαός είναι εντελώς απαραίτητος στην εκλογική διαδικασία. Το δικαίωµα του εκλέγειν, που στην Ελλάδα είναι υποχρέωση, είναι µια υπογραφή στην εξουσιοδότηση να τον υποβάλλουν σε όσες χρηµατικές αφαιµάξεις κρίνει πρέπουσες η νεοεκλεγµένη κυβέρνηση. Κατ’ ουσία, δηλαδή, πρόκειται για ένα είδος αναπόφευκτου µαζοχισµού. Ευτυχώς όµως στον τόπο µας συνοδεύεται συνήθως από την προσµονή ενός διορισµού, µιας µετάθεσης, ενός επιδόµατος, ενός φθηνότερου αυτοκινήτου, µιας νοµιµοποίησης αυθαιρέτου, ενός αποχαρακτηρισµού δάσους, κι έτσι έχουµε ένα παρηγορητικό φαινόµενο ικανό να καλύψει το κενό έως την επόµενη εκλογική αναµέτρηση, όπου αρχίζει και πάλι η ίδια διαδικασία εξαπάτησης και αυταπάτησης. Πράγµα που αποδεικνύει περίτρανα πως µπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για πολύ καιρό, παρόλο που ορισµένοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Και η υπαρκτή πραγµατικότητα Μια εκδοχή της υπαρκτής πραγµατικότητας για µένα είναι αυτή που βλέπω κάθε πρωί στις 8 από το παράθυρο του µπαλκονιού µου. Πιτσιρικάδες ζωσµένοι µε παραφορτωµένες τσάντες στην πλάτη να οδεύουν προς το κοντινότερο σχολείο φορτωµένοι µε υποχρεώσεις να αποστηθίσουν, να αφοµοιώσουν, να εµπεδώσουν κανόνες και συµπεριφορές, θανάσιµα αµαρτήµατα και εντολές, όρη, λίµνες και ωκεανούς, νούµερα και αρχαίες ρήσεις, ρήµατα, επίθετα και καλολογικά στοιχεία, στρογγυλεµένη ιστορία και εθνική έπαρση, όλα αυτά που συναποτελούν την ελληνική παιδεία, µε υποβόσκουσες τις πιεστικές γονικές ελπίδες για µια µελλοντική εξασφάλιση µέσω πτυχίου µια σίγουρη δουλειά, ένα διορισµό στο Δηµόσιο, ως αντίδοτο στον φόβο της ανεργίας, της µιζέριας, της απόγνωσης που βιώνει µέγα µέρος της κοινωνίας µας. Και αφού εξαπατηθούν από µεγαλόστοµες ρητορείες εθνικής συνείδησης, θα ριχτούν βορά στη διά βίου µάθηση της τηλεόρασης, στον πολιτισµό των µεσηµεριανάδικων, στην ηλιθιότητα των Γλυκούληδων Λάκηδων, στον αµοραλισµό των καλεσµένων των εκποµπών «κοινωνικής κριτικής», στην εξαπάτηση των επιλεγµένων ειδήσεων και στη µεθοδευµένη διαµόρφωση γνώµης των εγκρίτων δηµοσιογράφων, πριν φυσικά παραδοθούν σε µια κουλτούρα όπου κυριαρχεί συντριπτικά η πιο πολεµοχαρής τηλεοπτική αµερικανική παραγωγή. Πράκτορες του FBI, του NSI, NYPD, µπάτσοι του Μαϊάµι, του Λας Βέγκας, του Σικάγο, ειδικοί πράκτορες εκτελεστές εν ονόµατι της αµερικανικής εκδοχής της ελευθερίας, συνωστίζονται κάθε βράδυ γενναίοι, ακέραιοι, πιστοί στο καθήκον, να αντιπαρατεθούν σε αξύριστους τροµοκράτες, αιµοδιψείς δολοφόνους και γενικά απαίσιους τύπους. Άλλη µια εικονική πραγµατικότητα, που προσφέρει ξεκούραση στους µπουχτισµένους από την πραγµατική ζωή ανθρώπους, και παράλληλα διαµορφώνει την πλειονότητα των θεατών της σε αποδεκτά όρια αποβλάκωσης: Άτοµα ικανά να µην κατουριούνται πάνω τους, πολίτες που πιστεύουν πως η ψήφος τους έχει σηµασία. Σκίτσα από το ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ www.para-pente.gr |
| Αρχική κείμενα :: Εκτύπωση :: E-mail |
