| Συνέντευξη του Περικλή Κοροβέση |
|---|
|
στον Γιώργο Γλυνό Η θεραπεία του καπιταλισµού είναι η ανατροπή του Με την παρουσία τού αγωνιστή και συγγραφέα στα έδρανα της βουλής, απέκτησαν κοινοβουλευτική φωνή εκείνοι που δεν είχαν φωνή. Μία είναι η συνταγή των κοµµάτων της εξουσίας, ένας και ο στόχος: Η κλοπή της δηµόσιας κοινής περιουσίας και η παραχώρησή της στο µεγάλο κεφάλαιο αντί πινακίου φακής. Πρόκειται για µία από τις διαπιστώσεις του Περικλή Κοροβέση, που πριν προλάβει να κλείσει καλά καλά δύο χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας, κλήθηκε να ξαναµπεί στον προεκλογικό στίβο, διεκδικώντας την ψήφο των φίλων του και την επιστροφή του στα έδρανα της βουλής (υποψήφιος στην Α’ Αθηνών). Στον σύντοµο βουλευτικό βίο του µετράει ήδη πάνω από 200 ερωτήσεις κοινοβουλευτικού ελέγχου. Στη σύντοµη συνέντευξη που παραχώρησε στη ΓΑΛΕΡΑ µιλάει γι’ αυτά που συµβαίνουν γύρω του, και δη για τα όσα συµβαίνουν στο κοινοβούλιο και στον ΣΥΡΙΖΑ. Δύο χρόνια στη Βουλή, εκλεγµένος εθνικός νοµοθέτης, ψήφισες κανένα νόµο της προκοπής ή έστω πέρασες καµιά επιτυχή τροπολογία, ή µήπως τους απέρριψες όλους, και γιατί; Το νοµοθετικό έργο είναι µια υπεργολαβία της κυβέρνησης που της έχει δοθεί µε κατευθείαν ανάθεση έργου. Όποιος έχει το µαγικό 150+1 κάνει ό,τι θέλει. Εντούτοις η κυβέρνηση µπορεί να «µαζέψει» κάποια πράγµατα µε σκοπό να τα φέρει αργότερα µε άλλο τρόπο π.χ. στα θερινά τµήµατα της Βουλής που υπολειτουργούν. Ο,τι υποχωρήσεις κάνει η κυβέρνηση δεν οφείλονται στην αντιπολίτευση αλλά στην πίεση της κοινής γνώµης και των ΜΜΕ. Με άλλα λόγια, οι τροπολογίες µπορεί να περάσουν διά της τεθλασµένης και όχι από τον διάλογο που γίνεται µεταξύ «κουφών». Σπάνια περνάει άµεσα µια τροπολογία. Αυτό έτυχε σε µένα σ’ ένα πολυνοµοσχέδιο για την παιδεία. Τούτο δεν σηµαίνει όµως πως δεν µελετάµε εξονυχιστικά τα νοµοσχέδια. Τα αναλύουµε και ψάχνουµε να βρούµε το πραγµατικό τους νόηµα. Και αυτήν τη γνώση όπου µπορούµε τη διαδίδουµε. Στον τοµέα του κοινοβουλευτικού ελέγχου της κυβέρνησης στρίµωξες κανέναν υπουργό για τα πεπραγµένα του ή σου την «κοπάναγαν διά του αρραβώνος» µελλοντικών υποσχέσεων; Αυτή είναι η µεγάλη χαρά του γραφείου µας! Έχουµε κάνει γύρω στις 200 κοινοβουλευτικές ερωτήσεις ελέγχου, όλες αποτέλεσµα συλλογικής δουλειάς και συνεργασίας µε πολίτες, συλλογικότητες και µη κυβερνητικές οργανώσεις, καθώς και σοβαρής στοιχειοθέτησης. Δεν ήταν ερωτήσεις δηµοσίων σχέσεων και επικοινωνίας αλλά είχαν έρευνα, είχαν επιστηµονικό υπόβαθρο, και πάντα απολαµβάναµε τη συνεργασία επιστηµονικών φορέων, περιβαλλοντικών οργανώσεων, κινηµάτων πόλεων ή συνδικαλιστικών ενώσεων. Με τον τρόπο αυτό δίναµε κοινοβουλευτική φωνή σ’ όσους δεν είχαν φωνή. Και µας ικανοποιούσε πάντα το γεγονός πως ο αρµόδιος υπουργός ήταν υποχρεωµένος να «απολογηθεί». Μερικές φορές είχαµε προηγηθεί ακόµα και της δηµοσιογραφικής έρευνας, όπως π.χ. στα φονικά όπλα τέιζερ που προµηθεύτηκε η Ελληνική Αστυνοµία –χωρίς ανακοινώσεις– για την αντιµετώπιση «τροµοκρατικών» περιστατικών, στο απόθεµα των βοµβών διασποράς που διαθέτει ακόµα ο στρατός απούλητες ή στο πρόβληµα των αυθαίρετων κτισµάτων που επιχείρησε να «φυτέψει» το Υπουργείο Εθνικής ¶µυνας στον Υµηττό. Και πολλά άλλα σχετικά µε τον πολιτισµό και την παιδεία, τα ανθρώπινα δικαιώµατα, το περιβάλλον, τις µειονότητες και τη µετανάστευση. Διαπίστωσες από την παρουσία σου στο κοινοβούλιο ότι κυβερνιέται η χώρα, ή µήπως λόγω της παγκοσµιοποίησης, της ΕΕ κ.λπ. η Βουλή µοιάζει µε ΓΑΛΕΡΑ για τις ακυβέρνητες πολιτείες; Τα κόµµατα εξουσίας, όχι µόνον στην Ελλάδα αλλά παντού στον κόσµο όπου έχει επικρατήσει ο νεοφιλελευθερισµός, κινούνται µε την ίδια συνταγή. Κλέψιµο της δηµόσιας κοινής περιουσίας και παραχώρησή της στο µεγάλο κεφάλαιο αντί πινακίου φακής. Κατάργηση όλων των κεκτηµένων της εργατικής τάξης και εµπορευµατοποίηση των δηµόσιων αγαθών που δεν είναι εµπορεύµατα όπως π.χ. παιδεία, υγεία, δηµόσιες συγκοινωνίες κ.λπ. Αυτά τα έκανε η Γαλέρα της Νέας Δηµοκρατίας, χωρίς καπετάνιο αλλά µε τον αυτόµατο πιλότο της ΕΕ, της Παγκόσµιας Τράπεζας, του Διεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου και των άλλων διεθνών οργανισµών του παγκοσµιοποιηµένου κεφαλαίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ θυµίζει ΓΑΛΕΡΑ µε κωπηλάτες που κωπηλατούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Η Αριστερά, όπως πάντοτε, έχει το ίδιο δίληµµα: να προωθήσει την ενότητα ή να προωθήσει το ξεκαθάρισµα των ιδεών; «Προχωράµε και ξεκαθαρίζουµε» είναι η ενότητα, «ξεκαθαρίζουµε και προχωράµε» είναι η έµφαση στο περιεχόµενο. Σε ποιο στρατόπεδο βρίσκεσαι; Κάθε ξεκαθάρισµα ιδεών είναι ξεκαθάρισµα λογαριασµών. Και συχνά παίρνουν τη µορφή των προσωπικών ανταγωνισµών. Οι καθαρές ιδεολογίες είναι ολοκληρωτικές γιατί έχουν µία και µόνη αλήθεια. Και γίνονται «µονοθεϊστικά δόγµατα», δηλαδή µεταφυσικά που δεν µπορούν να παραγάγουν ούτε πολιτική σκέψη αλλά ούτε και πράξη. Η ενότητα ενός πολιτικού σχηµατισµού βρίσκεται στην κοινή ανάγνωση της συγκεκριµένης πραγµατικότητας και στη σωστή πορεία για την ανατροπή της. Και είναι γεγονός πως η σηµερινή πραγµατικότητα του καπιταλισµού δεν έχει άλλη θεραπεία από την ανατροπή της. Και εδώ είναι το στρατόπεδό µου. Ποια είναι αυτή η περιβόητη «δηµοσκοπική» συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι η µεγαλύτερη συνιστώσα. Είναι πάνω από 10% του εκλογικού σώµατος. Δεν εκπροσωπείται πουθενά, δεν έχει µερίδιο στην επιδότηση. Δεν έχει έντυπο ή ιστοσελίδα, δεν ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ το 2007 ή το 2009 και απεχθάνεται τον χαρακτηρισµό του «ανένταχτου της Αριστεράς». Υποψιάζεσαι ποιοι µπορεί να είναι αυτοί; Από τις προσωπικές µου επαφές, που µέσα από τη µακρά µου πορεία δεν είναι λίγες, υπάρχει µια µεγάλη γκάµα ανθρώπων που αρχίζει από ψηφοφόρους της Ν.Δ. µέχρι αναρχικούς οι οποίοι δέχονται να κάνουν πολιτική και µέσα από τους θεσµούς και έχουν εγκαταλείψει το φετίχ της βίας. Αυτό το 20% περίπου των δηµοσκοπήσεων δεν εξηγείται αλλιώτικα. Όλοι αυτοί πίστεψαν πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι µια νέα πολιτική ανασύνθεση της Αριστεράς του 21ου αιώνα και τελικά απογοητεύτηκαν γιατί είχαν κάνει «προβολές», µε τη ψυχαναλυτική έννοια του όρου. Δεν είδαν τη δυναµική του εγχειρήµατος µέσα από υγιείς διαδικασίες, αλλά το είδαν «πραγµατιστικά». Είναι γεγονός πάντως πως πουθενά δεν υπάρχει παρθενογένεση. Το παλιό συνυπάρχει µε το καινούργιο και συχνά το εµποδίζει να αναπτυχθεί. Μας χρειάζεται µια υπέρβαση λοιπόν κι ένα βάθεµα της πολιτικής σκέψης, µε αναφορά και στις φιλοσοφικές της ρίζες. Χρειαζόµαστε, περισσότερο από ποτέ, τον πλούσιο σε επαναστατικές σκέψεις 19ο αιώνα για να µπορέσουµε να χτίσουµε δηµιουργικά τον σοσιαλισµό του 21ου αιώνα. Και να εγκαταλείψουµε για πάντα το λενινιστικό µοντέλο, που είναι µια θεωρία πραξικοπήµατος. Στο βιβλίο µου «Αριστερή Ανακύκλωση», που κυκλοφορεί αυτές τις µέρες, θέτω έναν αντίστοιχο προβληµατισµό, χωρίς να υπάρχουν απαντήσεις. Βρισκόµαστε στην εποχή των ερωτηµάτων και του διαλόγου. Αυτή σου η άποψη για τον Λένιν δεν ακούγεται υπερβολική; Όταν οι ίδιοι οι µπολσεβίκοι µιλούσαν για πραξικόπηµα, δεν έχω λόγο να µην το επαναλάβω εγώ. Αυτό που ενδιαφέρει εµένα είναι ο διάλογος Χέγκελ – Μαρξ, Μαρξ – Προυντόν, Λένιν – Κροπότκιν κ.λπ. Για να απαλλαγούµε από τις βεβαιότητες του παρελθόντος, όπως ήταν ο σταλινισµός, που ουσιαστικά αυτός θεµελίωσε την αριστερή σκέψη στην Ελλάδα και της έβαλε ιδεολογικές παρωπίδες. Η σηµερινή κρίση της Αριστεράς είναι πρωτίστως πρόβληµα της αριστερής σκέψης και φιλοσοφίας. Στο σηµείο που δεν ενδιαφερόµαστε να πάµε στο βάθος της σκέψης, τα πολιτικά προβλήµατα παίρνουν προσωπικό ανταγωνιστικό χαρακτήρα και δεν λύνονται. |
| Αρχική κείμενα :: Εκτύπωση :: E-mail |
