| Δύο-τρία πράγµατα που δεν ξεχνώ |
|---|
|
της Ιωάννας Σωτήρχου Υπάρχει και ένα µεγάλο ελάττωµα στον Γιώργο: το ότι είναι ΠΑΣΟΚ. Αλλά και ποιος είναι τέλειος; Μπορεί να είναι από επαγγελµατική διαστροφή ή ακόµη για ιδεοληπτικούς λόγους που, σε ό,τι αφορά την εξουσία, διατηρώ αρχεία για την αυθαιρεσία της και την καταστολή, κατά τη γνώµη µου κρίσιµα θέµατα για το πολίτευµα αλλά και τον πολιτισµό. Ίσως επειδή ενηλικιώθηκα επί ΠΑΣΟΚ να είναι φυσικό το γεγονός ότι υπερτερούν τα «κατορθώµατά» του σε αυτόν τον τοµέα αφού κυβέρνησε τόσα χρόνια. Άλλωστε δεν πιστεύω σε καµία εξουσία παρά µόνο στη δικαιοσύνη και στους νόµους που την υπερασπίζονται και εγγυώνται την ελευθερία και την ανεξαρτησία των ανθρώπων. Υπάρχουν όµως δυο-τρία πράγµατα που κατά την ταπεινή µου γνώµη αποτέλεσαν τοµές. Ίσως όµως να µην είναι αρκετά γνωστά ή πάλι ίσως να µην τα θυµόµαστε, επειδή για άλλους είναι σπουδαία θέµατα η ειρήνη, η παιδεία, η ελευθερία και ο πολιτισµός ενώ για άλλους όχι. Ήταν Σεπτέµβριος του 1995, αρχή του σχολικού έτους, όταν τα ελληνικά σχολεία άνοιξαν τις πόρτες τους για τα παιδιά των µεταναστών χωρίς προϋποθέσεις νοµιµότητας των γονιών τους σε µια εποχή που οι µετανάστες ήταν βυθισµένοι στη βαθιά παρανοµία καθώς το ελληνικό κράτος δεν είχε βρει καµία φόρµουλα όχι για να τους εντάξει αλλά ούτε για να τους αναγνωρίσει –χώρια που αυτοί πάλι έφταιγαν για όλα τα δεινά. Ο τότε υπουργός Παιδείας, θεωρώντας το δικαίωµα στο σχολείο θέµα αρχής, το εξασφάλισε για όλα τα παιδιά στην Ελλάδα: ο ίδιος έβαλε τη σφραγίδα του και στη διαπολιτισµική εκπαίδευση φέρνοντας τα µουσουλµανόπαιδα στα σχολεία –εντάξει η ένταξη των τσιγγανόπαιδων µπορεί να µην προχώρησε όσο έπρεπε– ενώ αύξησε και τον αριθµό των εισακτέων στην τριτοβάθµια εκπαίδευση. Τον θυµάµαι ακόµη παραµονές των ΝΑΤΟϊκών βοµβαρδισµών στη Γιουγκοσλαβία –τότε που όλοι οι πρώην διεθνιστές επαναστάτες την έβρισκαν µε τον πόλεµο– να διατρέχει όλο τον κόσµο µεταφέροντας προτάσεις για εξάντληση της πολιτικής οδού και των διπλωµατικών µέσων ζητώντας εκεχειρία αλλά και κατά τη διάρκειά τους να είναι εκείνος που πρωτοστατούσε σε 48ωρες ανακωχές και καταπαύσεις του πυρός προσπαθώντας εναγωνίως να βάλει τους αντιπάλους στο τραπέζι των διαπραγµατεύσεων, αρνούµενος να καταθέσει την ελπίδα της ειρήνης και συµβάλλοντας στην επίτευξή της. Μόνος εναντίον όλων των γερακιών του πολέµου, ως υπουργός Εξωτερικών τότε, µιας µικρής χώρας που έλαµψε µε αυτές τις πρωτοβουλίες σε όλο τον κόσµο. Θυµάµαι ότι από όποιο πόστο και αν ήταν υπερασπίστηκε τη θέση του για τη νοµιµοποίηση της χρήσης ναρκωτικών, τον διαχωρισµό τους, την καλλιέργεια κάνναβης για προσωπική χρήση και την ανθρώπινη αντιµετώπιση των τοξικοεξαρτηµένων, παρά το πολιτικό κόστος και τις αντιδράσεις ακόµη και µέσα στο ίδιο του το κόµµα. Τον θυµάµαι σε µια συναυλία του Πίτερ Γκάµπριελ στη Μαλακάσα το καλοκαίρι του 2004, ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ πια, να συζητά µε µακρυµάλληδες νέους άνετος, χωρίς φουσκωτούς µπράβους, κι ακόµη την ύστατη ώρα της ήττας όταν, τον Σεπτέµβριο του 2007, οι σύντροφοί του ήθελαν την αρχηγία για την πάρτη τους εκείνος στην προσωπική του σελίδα στο διαδίκτυο είχε σε ευδιάκριτο πλαίσιο, πάνω πάνω, προαναγγελία για τη συναυλία της Πάτι Σµιθ εκείνες τις ηµέρες. Στο ίδιο σηµείο που στις αρχές Σεπτεµβρίου φέτος είχε προαναγγελία για το φεστιβάλ «Μάµα Άφρικα» στο Βύρωνα που συνδιοργάνωνε το Φόρουµ Μεταναστών. Απλή καταγραφή µερικών πολιτικών πεπραγµένων του Γιώργου Παπανδρέου που σίγουρα απουσιάζουν από τα επίσηµα βιογραφικά, καθώς για µερικούς από µας υπάρχουν λεπτοµέρειες που κάνουν τη διαφορά και πράξεις που µιλούν πιο δυνατά από τις λέξεις. Υπάρχει και ένα µεγάλο ελάττωµα στον Γιώργο: το ότι είναι ΠΑΣΟΚ. Αλλά και ποιος είναι τέλειος; |
| Αρχική κείμενα :: Εκτύπωση :: E-mail |
