| Αυτούς τους ροκάδες µην τους φοβάσαι | ||
|---|---|---|
|
Πίσω από τα γυάλινα γλέντια και τους ριαλιτο-αστέρες υπάρχει µια αόρατη µουσική σκηνή, όπου πάνω της συνωστίζεται µια ολόκληρη γενιά άξιων εκπροσώπων τού ελληνικού ροκ. Και όµως κινείται... όπως είπε και ο Γαλιλαίος. Βέβαια, αυτός κινδύνεψε µε φυλακή κι εγώ το λέω εκ του ασφαλούς, αλλά το νόηµα είναι το ίδιο. Διαβάζω συστηµατικά συνεντεύξεις καλλιτεχνών, όχι µόνο µουσικών αλλά και από κάθε άλλο χώρο τής τέχνης, και το επιµύθιο είναι πάντα το ίδιο: Δεν συµβαίνει τίποτα... Ειδικά οι καλλιτέχνες µιας κάποιας ηλικίας (µεσήλικες και πάνω) βλέπουν τα πράγµατα πολύ µαύρα κι άραχλα, αναπολούν την εποχή που ήταν νέοι (γιατί τότε συνέβαιναν πολλά και συναρπαστικά) και το µόνο που έχουν να πουν για το σήµερα είναι ότι είναι µία φτωχή εποχή µε ελάχιστα, έως καθόλου, ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά γεγονότα. Ξεχνάνε οι άµοιροι ότι και στην εποχή τους το ίδιο συνέβαινε. Οι γέροντες της εποχής κατηγορούσαν τους ίδιους και τη νεότητά τους για ένδεια και κορόιδευαν αυτά που έφερναν στην τέχνη. Μπορεί όλοι τώρα να δοξολογούν π.χ. τον Κάρολο Κουν, αλλά τότε τον κατηγορούσαν, τον κορόιδευαν και τον θεωρούσαν ψώνιο. Στις µέρες µας ο Χατζιδάκις είναι ένας µύθος που όλοι παραδέχονται, αλλά οι παλιότεροι θα θυµούνται πόσο κατηγορήθηκε τότε, πόσο εύκολα εκδιώχθηκε από τις εταιρείες δίσκων επειδή δεν πουλούσαν οι δίσκοι του και πόσο πολέµησαν το νέο πνεύµα που έφερνε στην µουσική. Θα µπορούσα να γεµίσω µερικές σελίδες µε παρόµοια παραδείγµατα (όχι µόνο ελληνικά), αλλά τι νόηµα έχει; Η ιστορία (της τέχνης) µας έχει µάθει τι συµβαίνει. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες µόλις φτάσουν σε κάποια ηλικία αρχίζουν να ξεκόβουν από την τρέχουσα πραγµατικότητα, δεν παρακολουθούν τις εξελίξεις, αρνούνται να προχωρήσουν και µένουν αγκιστρωµένοι σ’ αυτό που ξέρουν (και που είναι το κεφάλαιό τους). Λογικά, λοιπόν, δεν βλέπουν να συµβαίνει τίποτα, ακριβώς γιατί δεν ξέρουν τι συµβαίνει πραγµατικά ή, αν ξέρουν (µέσες-άκρες), είναι ανίκανοι να το βρουν ενδιαφέρον γιατί είναι πολύ µακριά από τη δική τους «ένδοξη εποχή». Το «χάσµα των γενεών» είναι πάντα ζωντανό, ακόµη και στην τέχνη δυστυχώς. Και λέω δυστυχώς, γιατί υποτίθεται ότι η τέχνη βοηθάει τους ανθρώπους (πόσω µάλλον τους ίδιους τους δηµιουργούς) να είναι ανοιχτοί και να παραµένουν ζωντανοί και νέοι (στην ψυχή) κι έτσι ικανοί να βλέπουν την εξέλιξη της τέχνης. Τρίχες κατσαρές... Και οι καλλιτέχνες είναι όπως οι υπόλοιποι «κοινοί» άνθρωποι. Μόλις αρχίσουν να µεγαλώνουν λίγο, ξεκόβουν από την πραγµατικότητα, γίνονται αρνητικοί για το καινούργιο (που τους ξεπερνάει, τους αµφισβητεί και δεν τους έχει ανάγκη) κι αρχίζει η γκρίνια πως δεν συµβαίνει τίποτα. Και όµως συµβαίνει... Πάντα έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι και στο µέλλον. Διάολε, θα έπρεπε να το ξέρουµε αυτό πια. Ειδικά δε, στις περιόδους που θεωρούνται «α-τεχνες» και ρηχές, χωρίς χαρακτήρα και περιεχόµενο, µεταβατικές και «ασήµαντες», συµβαίνουν πολλά και ενδιαφέροντα στο περιθώριο, που δικαιώνονται µετά από πολλά χρόνια. Ζούµε µια τέτοια φάση. Όλοι γκρινιάζουν πως δεν συµβαίνει τίποτα, αλλά συµβαίνει... και στην µουσική και στο θέατρο και στο σινεµά. Ίσως να µην είναι φανερό «δια γυµνού οφθαλµού» και να χρειάζεται λίγο ψάξιµο για να εντοπισθεί, αλλά έτσι δεν συνέβαινε πάντα; Το (εκάστοτε) καινούργιο και ενδιαφέρον αρχίζει στις παρυφές, στο περιθώριο, στην άκρη... Είναι µικρό, δεν κάνει θόρυβο (παρ’ εκτός για όσους έχουν ευαίσθητη ακοή), πολλοί το κοροϊδεύουν και το υποτιµούν, αλλά κάποτε έρχεται η ώρα που δικαιώνεται. Απ’ όλα τα είδη τής τέχνης δικαιούµαι να µιλάω για την µουσική. Ε! λοιπόν... και όµως κινείται. Λέγοντας κάτι τέτοιο µπορεί να κινδυνεύω από την Ιερά Εξέταση της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου που αρνούνται κατηγορηµατικά ό,τι συµβαίνει, υποστηρίζουν σθεναρά την µπουζουκλερί τής ξεφτίλας και πολεµάνε µε νύχια και µε δόντια να µας πείσουν πως η µουσική πραγµατικότητα στην Ελλάδα είναι η Έφη Θώδη, η Βέρα Λάµπρου (το νινί σέρνει όχι µόνο καράβι, αλλά όλη τη σάχλα που επικρατεί στην ελληνική πραγµατικότητα και που πολύ ανάγλυφα περιγράφει κάθε βράδυ το κεντρικό δελτίο του Star), η Πέγκυ Ζήνα, ο Σφακιανάκης, ο Ρέµος (για τον οποίο ο Θεοδωράκης και η Μαρινέλλα δούλεψαν ως πλυντήριο για να τον κάνουν «έντεχνο»), το Γωγουλίνι, η θριαµβεύτρια των Ολυµπιακών αγώνων τής Eurovision Έλενα Παπαρίζου (που ως γνωστόν κάνει µεγάλη διεθνή καριέρα στα µπουζούκια), οι παντός είδους «µετρίως µέτριοι» που εκκολάπτονται στα reality όπως τα κλωσσόπουλα πριν απ’ το Πάσχα, οι απόφοιτοι της Μεγάλης του Γένους Σχολής του «Romeo» και των συναφών σχολείων που, αν µη τι άλλο, προσφέρουν στα κορίτσια το τροµερό εφόδιο ζωής, πώς να ισορροπούν πάνω στα τραπέζια µε ψηλά τακούνια χωρίς να πέφτουν. Πώς επιβιώνει όλο αυτό το σαθρό κατασκεύασµα; Με το ζόρι και «δια της βίας». Με τα γλέντια που στήνει η τηλεόραση (δυστυχώς όχι µόνο η ιδιωτική, αλλά και η κρατική) σε πρωινάδικα, µεσηµεριανά και βραδινά πάρτυ, µε τις εκποµπές κουτσοµπολιού που ασχολούνται µε το αντίστοιχο «star system» βαλκανικού τύπου και ελληνικού Las Vegas, το οποίο, ως γνωστόν, εκτείνεται στην Πειραιώς, την Ιερά Οδό και τους γύρω δρόµους, µε την Eurovision και την αισθητική της που ενθέρµως υποστηρίζει η ΕΡΤ (την οποία πληρώνουµε από την τσέπη µας για να µην τα κάνει αυτά), µε τους µαϊµού-χρυσούς και πλατινένιους δίσκους (είµαστε η µόνη χώρα που δίνει χρυσούς δίσκους µε βάση όχι τις πωλήσεις αλλά τις «τοποθετήσεις». Αυτό σηµαίνει πως η εταιρεία µπορεί να στείλει στα δισκάδικα 50.000 κοµµάτια από τον δίσκο του κάθε fake-star, να πάρει ο κανακάρης της τον χρυσό δίσκο και µετά τα δισκοπωλεία έχουν το δικαίωµα να επιστρέψουν όσους δεν πουλήσουν. Το πόσο πουλάνε οι έλληνες stars το ξέρουν πολύ καλά οι χωµατερές, εκεί που πάνε τις «επιστροφές» για καταστροφή). Ακόµη κι έτσι όµως, το καράβι βουλιάζει. Πρόσφατα υποχρεώθηκαν να µειώσουν ακόµη µία φορά τους αριθµούς που χρειάζονται για να δοθούν χρυσοί ή πλατινένιοι δίσκοι. Νισάφι πια...
|
||
| Αρχική κείμενα :: Εκτύπωση :: E-mail |
