| Μουσικόµικς |
|---|
|
Οίκος Αντοχής Ένα καλωσόρισµα σε ένα παρθένο σώµα, µια νέα φωνή που µε µαστοριά µεταφέρει εικόνες από τον σπασµένο καθρέπτη της περιρρέουσας πραγµατικότητας. Με τον Γιώργο τον Μητρόπουλο αρνιόµαστε, ευλογούµε, αφορίζουµε και περιµένουµε, από τον χώρο τού τραγουδιού, σχεδόν τα ίδια πράγµατα. Όταν µπορώ κι εγώ µερικές φορές να ξεχνιέµαι, ακροατής. Πάρε κι άκου αυτό, µου είπε την περασµένη φορά, αφήνοντάς µου στα χέρια ένα cd κι αποφεύγοντας να µε κοιτάξει. Εντάξει. Και το άκουσα. Άκουγα τραγούδια µε δύο πιάνα, σε ένα µια φυσαρµόνικα και σε ένα, ένα ακορντεόν. Και κρουστά, σε ένα µόνο. Στίχοι φτερωτοί και κοφτεροί. Μουσικές από τα µοτίβα των µνηµών του νηπιαγωγείου, των Sati, του Χατζηδάκι, του Θεοδωράκη, του Σκαλκώτα, τις σονατίνες και την τζαζ τής ECM. Μέσα από ένα παρθένο σώµα αυτά. Παρθένα νέα, εντελώς νέα, νέο µήνυµα, νέο µουσικό πρόσωπο. Καινούργιο τραγούδι έρχεται, έλεγα όσο το άκουγα. Όλα αυτά, της Δανάης Παναγιωτοπούλου. Με σκέψη, µε σκέψη δική της, να µην εκραγεί το πάθος κάτω από τα πράγµατα. Έχοντας αντίληψη του κινδύνου να συµβεί κάτι τέτοιο και να γεµίζει βαρετές υπερβολές και κορώνες το ακρόαµα. Μια νέα τραγουδοποιός λοιπόν, µε πολύ προσεκτικά βήµατα που παρ’ όλα αυτά φαίνονται σαν αυτοσχεδιασµός. Εκεί λοιπόν τα άκουγα τα µοτίβα µε τις λέξεις ριγµένα πάνω µου, ελαφρωµένα, ελαφρωµένα µε µαστοριά αλλά καλοκαθισµένα και βαριά στην άσπρη σελίδα που άνοιγε κάθε καινούργιο τραγούδι. Γιατί το αποτέλεσµα ήταν καλοζυγισµένο. Κι εκεί που ήταν έτσι, παραδίπλα, αµέσως σχεδόν, ένα πιο γρήγορο προχώρηµα σε στιγµή µανίας, ή χαράς, περισσότερο από ό,τι σε πολλές ώρες φαινοµενικής ηρεµίας. Ένα φούντωµα στιγµιαίο σαν κινέζικο βεγγαλικό, κι όχι κάτι που κάνει έγκαυµα και το κουβαλάς µέχρι να γιάνει. Η κακοτεχνία τυπωµένη, είναι ένα στίγµα. Κοίτα πώς το αποφεύγει η µικρή συνάδελφος, η ολοκαίνουργια, είπα. Και θαύµαζα την ισορροπία και τη χαιρόµουν. Τι µου έλεγε κατά τη διάρκεια της ακρόασης, η Δανάη Παναγιωτοπούλου από τον Οίκο Αντοχής της; Πως ακόµα και στην πιο επίλεκτη οικογένεια πραγµάτων, ιδεών και ανθρώπων, υπάρχει η χυδαιότητα και πως µόλις κανείς πατήσει το πόδι του στο κατώφλι αυτών των Οίκων, το παίρνει αµέσως χαµπάρι. Είναι το πρώτο πράγµα που τον υποδέχεται. Την άκουσα να λέει πως υπάρχει χυδαίο και ένα ξαναχυδαίο, που είναι το χειροτερότερο. Και πως αυτή η υπερχυδαιότητα είναι οι εικόνες από το σπασµένο καθρέφτη τής περιρρέουσας πραγµατικότητας. Όλα αυτά, της Δανάης Παναγιωτοπούλου καλωσορίζω εδώ, στο Μουσικόµικς, και κάνω focus στο cd µε τα τραγούδια αυτά που τα περιµέναµε καιρό. Από τη δισκογραφική εταιρία «Καθρέφτης», µε τα δύο πιάνα κι ένα ορχηστικό του Άγγελου Αγγέλου που είναι ο ένας από τους δύο πιανίστες. Ο άλλος είναι ο Παντελής Ραβδάς. Και οι δύο αυτοί συνεργάτες της και στην ενορχήστρωση. Και τη φυσαρµόνικα και το ακορντεόν που άκουσα, του Νίκου Παπαναστασίου. Να µην ξεχάσω να αναφέρω, καθώς και κρουστά που άκουσα σε ένα κοµµάτι που παίζει ο Βασίλης Βασιλάτος. Δανάης Παναγιωτοπούλου λοιπόν, Οίκος Αντοχής. Που ηχογραφήθηκε τον χειµώνα του 2005. Το ηχογράφησε ο Θάνος Ρούφος. Οι στίχοι, η µουσική και η ερµηνεία τής Δανάης Παναγιωτοπούλου. Μια παραγωγή, του Γιώργου Μητρόπουλου. Αναζητείστε το. |
| Αρχική κείμενα :: Εκτύπωση :: E-mail |
